Dünya Dönerken

Mutluluk 2

2011-12-13T20:31:00.000+02:00

Bakmanız yetmez, görmeniz gerekir,
Görmeniz yetmez, koşmanız gerekir,
Koşmanız yetmez, uzanmanız gerekir,
Uzanmanız yetmez, dokunmanız gerekir,
Dokunmanız yetmez, tutmanız gerekir.

Bakan ama görmeyen,
Gören ama koşmayan,
Koşan ama uzanmayan,
Uzanan ama dokunmayan,
Dokunan ama tutmayanlar için sessizlik.

Bakıp da gören,

Görüp de koşan,

Koşup da uzanan,

Uzanıp da dokunan,

Dokunup da tutanlar için kutlama ve şamata.

Başarı fırsatlara sarmal,

Tutmakta tüm gücünle,

Mutluluk bundan ayrı,

Bulursan sessizlikte,

Bulursan kutlamada,

Bulursan içinde, senden gayri, sana ait.

Kalbinizi ve Aklınızı Tutamadığınız An

2011-11-17T00:35:00.001+02:00

İzleyin ve dinleyin. İnsanın kalbini ve aklını böyle yapan ne olabilir; bundan daha da büyük, daha da muhteşem dalgalar nasıl oluşur. Orada nasıl yaşanır, nasıl keyifli olur, nasıl acı dolu ve derin. Hiç hissettiniz mi?

Bundan sonrası dinmekle geçen günler, bazen haftalar, bazen aylar oluyor.

Mutluluk

2011-09-30T01:00:00.000+03:00

Evde otururken karşımda belli belirsiz birşey gördüm;
Hayalet sandım;
Ama sonra bunun arkadaşımın yanan sigarasının dumanı olduğunu anladım.
Hemen koşup aynaya baktım,
Karşımda belli belirsiz birşey gördüm,
Arkadaşımın sigarasından çıkan duman olduğunu sandım,
Ama sonra bunun bir melek olduğunu anladım.

Sonra uçarak gökyüzüne çıktım,
Bulutların ardında belli belirsiz birşey gördüm;
Melek olduğunu sandım,
Ama sonra onun şeytan olduğunu anladım.

Yanına gidip belli belirsiz birşey söyledim;
Beni melek sanmış,
Ama sonra tanrı olduğumu anladı.

Koltuğuma yaslandım.
Parmaklarıma baktım.
Ayaklarımdan uzanan saçlara,
Kalbime,
Mezarımdan akan ağaçlara,
Kendimi neredeyse insan sandım.
Ama sonra şizofren olduğumu anladım.

Hastaneye gidip doktora danıştım,
Hiçbirşeyim olmadığını sandı,
Sonra ona pahalı kol saatimi gösterdim.
Saatin çok geç olduğunu anladı ve odadan çıktı.

Odada yalnız kaldığımı sandım,
Ama sonra yalnızlığın tanrıya mahsus olduğunu düşündüm.
Hemen aynaya koştum,
Ve gerçekten yalnız olmadığımı gördüm.

Gülümseyerek karşımdaki adama selam verdim.
Benim gerçek olduğumu sandı ve o da aynı anda selam verdi.
Ama sonra aynaya baktığı için bunun normal olduğunu düşündüm.

Onu yalnız bırakmaya karar verdim,
Sessizce uyandım ve üzerimi giyindim.
Ama sonra çıplak olduğumu farkettim.

Pantolonumu alıp pencereden aşağı attım,
Düşeceğini sandım,
Ama aslında üzerimde olduğunu farkettim.

Hislerimde yanılmamak beni sevindirdi,
Mutluluğumu paylaşmak için,
Arkadaşımın dumanından bir çember yaptım.

Tüm arkadaşlarımı çemberin ortasına çağırdım.
Herkes önemli birşey söyleyeceğimi sandı,
Ama sonra mutlu olduğumu anladılar.

Nefes Terapisi Deneyim - 1

2010-09-11T18:52:00.000+03:00

Öldüğümüzde uzun bir uykudan uyanmış olacağız. Gördüğümüz bir rüyayı, uyandıktan sonra zar zor hatırladığımız gibi, hayal meyal hatırlayacağız hayatı. Nice rüyada kaç insana aşık olduk, kaçından hoşlandık, nefret ettik veya korktuk, kaç insan adına üzüldük ve heyecanlandık. Uyandıktan sonra sanki hiç olmamış gibi sadeleştik ve yolumuza devam ettik. Öldüğümüzde de yaşamdaki tüm duygularımız sadeleşecek; hiç yaşanmamış gibi olacaklar.

Nefes Terapisi Deneyim 1 - Dincer Ozturan

Hayatın değeri

2010-09-06T12:02:00.000+03:00

'Unutulmak istemiyorsan, ya okunmaya değer şeyler yaz, ya da yazılmaya değer şeyler yap.'

Benjamin Franklin'in bu sözünü söylediğimde bazıları 'unutulmamak' diye bir kaygım yok diyor. Ben de bu nedenle bu sözü söylemekten vazgeçip şunu söylemeye başladım:

'Yazılmaya değmeyen şeylerle geçiriyorsun zamanını. Tamam yazılmaya değer olmasın; ama hatırlanmaya bile değmeyen şeylerle geçiyor zamanın. Senin bile hatırlamaya gerek duymadığın zamanlar.

Ne kadarını hatırlıyorsan, o kadar yaşıyorsun demektir. Ne mutlu çok hatırlayana hayatını.

Doğumgünü

2010-07-16T01:13:00.000+03:00

Doğum gününüz var mı sizin de?

Hani annenizin sizi dünyaya, varsa kardeşlerinize, varsa dostlarınıza, varsa sevgilinize, varsa çocuklarınıza hediye ettiği gün.
O gün kan ter içinde çığlık atan bir kadın,
Hiç tanımadığı o insanlar için acı çekti;

sizi tüm sevenler için.

Bu nedenle aslinda doğumgününüz sizi sevenlerle anneniz arasındadır;

sizden ziyade.

14.07.2010 - Fenerbahçe - DO

Ziyan

2010-07-11T07:55:00.000+03:00

Sus,
Sessiz kal birazcık;
Mumun alevine yaklaş,
Gözlerin görünsün,
Mum kadar sessiz,
Mum kadar suskun ol.
Kolay değil anlatmak biliyorum.
Kendini çekip erkek gibi konuşmak.
Alevin kızarttığı silüetimde göreceksin,
Sakın söyleme,
Sus birazcık.

Sustuğunda,
Öyle bir parıltı göreceksin ki,
Tüm ziyadesiyle şırıl şırıl olacak,
Işıldamamak için çabalayan bir yıldız gibi,
Gizlenmeye ve unutulmaya çalışan.
Zamanını tamamlayıp yok olmayı bekleyen,
Değeri yitik ve garip.
Uzakta olacak ama sen duramayacaksın,
Kendini tutamayacaksın,
Yerinden kalkacaksın.
Attığın her adım,
Bir sevap olacak rahmine sunulmuş,
Hayrat tutacak kalbin,
Tüm ruhunu zenginleştirecek bir ödül olacak.

Sustuğunda,
Azimle yürüyeceksin,
Fırtınalar kopacak yoluna,
Depremler düşecek ayaklarına,
Saçların savrulacak oturduğun koltuğa,
Durmayacaksın,
Durdurulamayacaksın,
Zerre kadar şüphe gelmeyecek aklına,
Baldırlarındaki kuvvet toprağı utandıracak.
Kurtlar ve siyahlar seni takip edecekler,
Önüne çıkıp hırladıklarında,
Keskin dişlerini gösterdiklerinde,
Yüzlerine bile bakmadan devam edeceksin.
Gözlerin kısık,
Nefes nefese devam edeceksin.

Sustuğunda,
Bir ejder kambur olacak,
Yerdeki çamura batmış,
Havadaki suya dökülmüş,
Kazanmak için geldiği savaşta yenik düşmüş,
Bulutlar iyice daralacaklar seni gördüklerinde,
Altlarına kaçıracaklar korkularından,
Yağmur yağacak,
Zihnin doluya tutulacak,
Ama sen durmayacaksın,
Durdurulamayacaksın,
Zerre kadar şüphe gelmeyecek aklına,
Yüreğindeki zerafet melekleri utandıracak,
Günah simsarları aklını çelecekler,
Amin dediklerinde,
Kitaplarını gösterdiklerinde,
Yüzlerine bile bakmadan devam edeceksin.
Gülümsemeyeceksin bile,
Kavurarak devam edeceksin.

Sustuğunda,
Yolun sonuna geleceksin,
Erdemi kilit bir kapı göreceksin,
Önünde dikileceksin ve koklayacaksın,
Eskitilmiş bir gül demeti gibi kırık olacak,
Yaseminlerin dişi ucu gibi ıslak.
Sessizleştikçe keskinleşen bir tokmak,
Heybeti zaruri bir edayla,
Vuracaksın sertleştiği kapıya,
Kapı terleyene kadar vuracaksın,
Perişan edercesine tekrar tekrar,
Menteşeleri sökülürcesine,
İnim inim inleyene kadar vuracaksın.
Her vuruşunda üzerine ve gözlerine,
Dönerek düşen damlalar göreceksin.
Utanmadan vurmaya devam edeceksin.

Sustuğunda,
Parlak çivi başlarına gözün takılacak,
Sen amansızca vururken kapıya,
Armadanın gelişini göreceksin arkandan,
Rüya gibi esecekler ensende,
Sen parıltının peşinde,
Onlar kapının gürlemesinde,
Gittikçe yaklaşacaklar ezelden,
Her bir atın soluğunu duyacaksın,
Ayak sesleri gümleyerek yaklaşacak,
Beyninden aşağıya akacak,
Sen çoktan korkmaya başladığında,
Ve artık başka vururken erdemi kilit kapıya.

Sustuğunda,
Çivi uçları teker teker yaklaşacak gözlerine,
Tokmak her vuruşunda keskinleşecek,
Zangır zangır titreyecek kapı,
Gözlerini kapadığında beni göreceksin,
Açtığında kapının engerek yüzünü.
Seçemeyeceksin yolunu,
Kavimlerin günahına gireceksin,
Gözlerin ıslanacak,
Ama sen vurmaya devam edeceksin.
Tokmak her vuruşunda keskinleşecek,
Keskinleştikçe daha derin kesecek,
Kestikçe daha çok ağlayacaksın,
Erdemi kilit kapı üzülecek,
Ama sen gözlerin kısık,
Nefes nefese devam ve devam edeceksin.

10.07.2010 - DO - Fenerbahçe

Bükülmeyen Çivi

2009-09-03T02:57:00.007+03:00

Ziyadesiyle o siyahlığın meleksi görünümü,
Ancak böyle tasvir edilirdi..
Bir boğanin içinde köpürüp duran hırsı yükseldi gözlerinden,
Bu asaletin armasında hangi kale yükseliyordu,
Hangi tuzaklar yıkılıyordu kalbimde,
Esareti parçalayan, aklımda hürce dolaşan düşünceler gibi,
İhtişamlı boynuzları sert ve umarsızca savruluyordu üzerime,
Hürriyeti koruyan bir yüreğin serzenişiydi,
Toprağa çakarak kılıcımı ancak durabiliyordum ayakta,
İmtiyazı sessizce bana verilmiş o göz bebeklerinden,
Kendi yüzümü seyrediyorum eralp,
Merci irfanını hükmeder gibi çağladı her yandan,
Boğanın son ayağa kalkışıydı üzerime,
Azmini gür sesinden yakıyordu sessizliğe,
Sarmalandık birbirimize,
Ecdadımızı ve torunlarımızı düşledik karanlık çarşafın gölgesinde,
Eşsiz bulduk kisvesi olmayan bedenlerimizi,
Bu riyakatsizliğin eseri bizim şanımız olacaktı belleğimizde,
O ana kadar isimsiz kaç rüzgar esti mezar soğukluğunda,
Saçlarımızı bile savuramadılar,
Alevleri kusarak tükürdük her gelişlerinde, her defasında,
Dilimizden kıvrılarak çıkan o mahşeri sözleri,
Marş iddik uzun menzilli genzimizde,
Çıkamıyordu sesler yalnızca çığılık atıyorduk,
Kavimlerin geleneklerine vurdu tek tek kelimeler,
Sahipliğinden kurtulduğumuz tüm kuralların,
İt gibi yalanan tüm hımbıllar ve kaybolmuşların,
Ardına prangalar çaktık terden ve kandan cilalı,
Omuzlarımızda dövülüydü ismimiz,
Baldırlarımızda kesikti rütbesi zarif,
Birbirine çarpan göğüslerimizin arasında ezildi dünya,
Sonunda imtiyazı sadece bana verilmiş o göz bebeklerinden,
Artık bir tanrı görüyordum,
Burnumda karanfil kokusu ve sen.

Ağzımızdaki Emanet Sözler

2009-06-11T12:19:00.006+03:00

Ben zevk için çalışıyorum,
Zevkime göre bir evde oturmak,
Zevkime göre evimi döşemek,
Zevkime göre bir otomobil almak için,
Zevim için yani..
Zevkim için çalışıyorum.

Ben zevk için çalışıyorum,
Zevkime göre yemek yemek,
Zevkime göre kilo vermek,
Zevkime göre gezip tozmak için,
Zevkim için yani..
Zevkim için çalışıyorum.

Ben zevk için çalışıyorum,
Hastanede kibar insanlarla muhatap olmak,
Pastanede o şık kupalardan kahve içmek,
Restoranda garsonları umarsızca fırçalamak için,
Zevkim için yani,
Zevkim için çalışıyorum.

Ben nefes alabilmek için değil,
Karnımı doyurmak veya susuzluğumu gidermek,
Isınmak veya çocuklarıma bakabilmek,
Ya da sokağın tehlikelerinden korunabilmek için değil,
Zevkim için çalışıyorum.

Bu durum bazen içimi acıtıyor,
Biraz duraksıyorum,
Çok geçmiyor,
Acının tadını çıkarmaya başlıyorum efil efil,
Kim ne derse desin,
Zevkim için çalışıyorum.

Kurallar ve Özgürlük Üzerine

2009-05-14T16:01:00.002+03:00

Üzeride nefes aldığım ülkede, içinde yaşadığım toplumdayım, ailemin huzurunda, arkadaşlarımın yanındayım
Kanunların ve kuralların arasındayım.

O kanun ve kuralların çoğunu bilmem; ne bana öğreten olmuştur, ne de soran.
Kimi gelenekten gelir, kimi devletten,
Kimi dini inançlardan, kimi kişisel tercihlerden
Etrafımdadır hepsi, ve oramdan buramdan sıkıştırıp beni, kendilerince adam etmeye çalışırlar.
Oysa o kanun ve kuralların çoğunu bilmem; ne bana öğreten olmuştur, ne de soran.
Benim değerlerimin, benim karakterimin uzaklarında duranlar için tanımlanmıştır çoğu, takmam kafama.
Hayatımın ekseninde çoğu ile hiç karşılaşmayacağım muhtemelen, birkaç beklenmedik dışında.
İşte onlarla aram iyidir; hiç karşılaşmamışlığın tazeliği ve güveni içinde, yüce adaletin sıcaklığıdır onlar,
Kimi zaman da kültürel zenginlik, kimi zaman da kutsal ruhun yol gösteren ışığı.
Özgürlüğümün çatıştığı diğerleridir; bildiklerim, boğuştuklarım: Öğretilenler ve Sorulanlar.

Özgürlük içimden gelen bir dürtü, o kanun ve kurallar dışımdan gelen kısıtlardır.

Kısıt olma halleri aslında yine benden gelir, ben izin veririm kısıtlanmaya.
Kısıt olma halleri illaki benden gelir, kimi zaman vicdanımdan, kimi zaman korkumdan,
Kimi zaman feda edemeyişimden, kimi zaman da açlığımdan, yani tümüyle zaaflarımdan.

Kısıt olmama halleri ise topluma göre aymazlığımdan, umursamazlığımdan gelir.
Ve kimi zaman da cehaletimden; bu arada bunları ayırt etmek ne kadar da güçtür değil mi?

Bu kural ve kanunlara itaat etmemek; bir başka deyişle onları kısıt olarak algılamamak, belki de umursamamak
Yani daha da özgürleşmek, her zaman elimdedir aslında; bu güç her insan gibi bana da verilmiştir.

Çoğu öyle yumulmuştur ki öğretilenlere, bu kanun ve kurallara itaatsizliği aklına getirmez bile,
Kimileri o denli yumulmamıştır ve farkındadır olasılıkların; ama cezalandırılmaktan korkarlar,
Oysa itaatsizliğim her zaman cezalandırılmaz, çoğunun sandığı gibi.
Elimi kolumu sallayarak çiğneyebilirim birçok kuralı, kimsenin sesi çıkmaz; çıt çıkmaz.
Ve hatta akıllı olursam alkış bile alabilirim
Ve hatta karizmatik ve isyankar bir kahramana dönüşebilirim.
Ve hatta yüz yıllar boyunca bir lider olarak anılabilirim.
Ve hatta bir güz meleği gibi dua toplayabilirim.
Toplumun, devletin ve dinin koruduğu kanun ve kurallara itaatsizlikten başka nedir,
Mustafa Kemal'in yaptığı, ya da Zeki Müren'in, ya da Bülent Ersoy'un, ya da Nazım Hikmet'in
ve hatta İsa ve Muhammed'in.
İtaatsizlikleridir onların, onları onlar yapan, var oldukları alanda mihenk taşı kılan,
Bana öğrettikleri su altından..

İtaatsizliğim her zaman cezalandırılmaz, çoğunun sandığı gibi.
Çoğunun öyle sanmasının nedeni, ya yüzeyselliklerinden gelir, belki de sinmişlik veya bezginliklerinden.
Başkalarının önünde soyunan insanın hayvansallaştığı inancıyla, sarılırlar kanunlara ve kurallara.
Özgürlüğü kaldıramazlar diğer bir deyişle; üşürler ve uzaklaşırlar;
Cezalandırılmaktan değil, itaat etmemekten, yalnız kalmaktan ve dışlanmaktan korkarlar.
Bir başlarına, yaşamda kendilerine verilen en büyük hediye ile baş başa kalmaktan korkarlar.
Kendi seslerinden, kendi ter kokularından utanarak yaşayanlar.

İşte bu nedenle özgürlük zordur; çok çok çaba ve çok çok cesaret ister.
İşte bu nedenle özgürlük zordur; büyük fedakarlıklar ve korkusuzluk ister.
Cesareti lise yıllarında tarih kitaplarında öğrenmiş, sonra filmlerin karelerine hapsetmiş,
Ama onu yaşamayı hiç denememiş, hiç cesareti hissetmemiş bir insan için imkansızdır özgürleşmek.
Problem kanunların veya kuralların varlığında değildir.
Problem toplumun ceza kitabında da değildir.
İnsanın keşmekeşliğinde, bezginliğinde, sorgulamaktan aciz zihniyetindedir.
Sonunda hiç böyle söylenmese de.. özgürleşmek haramın diğer ismidir.

Sanat Eserlerinin Yorumlanması Üzerine

2009-03-23T01:25:00.006+02:00

Hem arkadaşlarımla yaptığım tartışmalar, hem de bu site üzerinde yayınladığım şiirlere aldığım yorumlar üzerine sanat eserlerinin yorumlanması ile ilgili bir noktada fikrimi paylaşmaya karar verdim.

İnsanoğlu olarak enteresan bir durumumuz var. Bir edebi metin, bir makale, bir şiir okuduğumuzda veya bir resim gördüğümüzde, eserin sahibini şahsen tanıyorsak yaptığımız yorumlarla, eserin sahibini şahsen tanımadığımız durumlarda yaptığımız yorumlar arasında ciddi seviyede fark oluyor.

Eğer eserin sahibini şahsen tanımıyorsak, ortadaki esere odaklanıyoruz, eserin bize ne hissettirdiği ile ilgileniyor, eser içinde kendimizden bir parça bulduğumuzda esere bağlanıyoruz. Eser bize sıradışı birşey kattıysa veya hissettirdiyse, bunu başaran eser sahibini izlemeye başlıyoruz. Diğer eserlerini deneyimliyor ve kendimizi bu eserlerle ne kadar bütünleştirebildiğimizi tartıyoruz. Bazen beklediğimiz ritmi bulamıyoruz, diğer eserlerle bütünleşemiyoruz; bu durumda beğenmiş olduğumuz eserin ismini hafızamıza kazıyıp, genelde eserin sahibini unutuyoruz; umursamıyoruz. Bazen de eser sahibinin diğer eserlerinin de ruhumuzun sözcüsü olduğunu görüyoruz. Bu durumda eserden çok eser sahibinin ismi aklımıza kazınıyor ve onun koyu bir taraftarı oluyoruz. Seyrettiğiniz filmleri düşünün, klasik müzik parçalarını, romanları, şarkıları. Hepsi için bu geçerli.

Diğer yandan eser sahbini şahsen tanıyorsak, odağımız ortadaki eser değil, eser sahibi oluyor. Eserin bize ne hissettirdiğinden, eser içinde kendimizden ne bulduğumuzdan çok, eser sahibinin nasıl düşünceler veya hisler içinde olduğunu eserden çıkarmaya çalışıyoruz. Eserle ilgilenmiyoruz, onun sahibi ile ilgileniyoruz. Bir yerde eser sahibinin şifrelerini çözerek ona ulaşmaya çalışır gibi bir oyun içine giriveriyoruz. Oysaki yanlış yapıyoruz; peki neden?

Öncelikle sanatçılar bir eseri ortaya çıkarırken hisleri kadar ve hatta daha fazla akıllarındaki kurguyu kullanırlar. Sanat eserlerinin bir kurgu olduğu çoğu zaman unutulur. Zira eserin başarısı kurgusunu içine ne kadar sindirebildiği ile doğru orantılıdır. Eseri deneyimlerken, kurgu hissettiğinizde eserden soğursunuz, eser doğallığını kaybeder. Sanatçıların ana yetenekleri birşeyler hissetmek değil, yaratıcılıklarıdır. Bir düşünceyi, bir duyguyu tema olarak belirleyip, eseri deneyimleyen insanlarda bazen düşünsel bazen duygusal değişim yaratabilmektir sanatçının amacı. Diğer yandan, sanatçı kurgusunu her zaman bilinçli bir şekilde kurmaz; doğal yeteneği çerçevesinde yaşamın içinde birşeyin onu tetiklediği ve onun üzerine çok kısa bir sürede çok etkileyici bir eser çıkardığı da olur; ancak bilinen ve beğenilen çoğu üst düzey eser için bu geçerli değildir. Ancak bu durum etkileyici olduğundan, tüm sanat eserlerinin böyle rasyonel olarak çok da tanımlanamayan bir süreç ile ortaya çıktığı düşüncesi popülerdir.

Sanatçılar eserlerini ortaya çıkarmadan önce eskizler yaparlar. Ressamlar istedikleri formu yakalamak için defalarca karakalem çizimler yapıp, kullanacakları renkler üzerinde çalışırlar. Roman yazarları, bir romanı yazarken yüzlerce ve hatta binlerce sayfayı çöpe atarlar. Büyük ses sanatçıları dinleyicilere vermek istedikleri hissi yaratabilmek için saatlerce çalışırlar. Nihayetinde tüm sanatçılar en büyük eserlerini ortaya çıkarmak için kurgu yaparlar. Özgün bir kurgu yapabilmenin tek yolu da yaratıcılıktan geçer.

Bir eserin ortaya çıkması bazen yıllar alır. Eser sahibi eseri bazen hissettiklerini anlatmak, bazen hissetmek istediklerini anlatmak, bazen de hissettirmek istediğini başarmak için ortaya çıkarır. Bu nedenle, bir eseri deneyimlediğinizde, eserin size hissettirdikleri veya girdiğiniz düşünceler ile eser sahibinin hisleri ve düşünceleri arasında bir ilişki kurmak yanıltıcı olacaktır. Nasıl hortlak ve kafatası resimleri çizen bir çocuk sürekli korku içinde değilse, melankolik ve romantik şiirler yazan bir şair de sürekli acı ve keder içinde değildir. Korku filmlerinin yönetmeleri, o filmin çekildiği süreçte nasıl gergin olmuyorsa, atı şahlanmış bir Atatürk heykelinin heykeltraşı o eseri ortaya çıkardığı süreçte çoşku ve vatanseverlik duyguları içinde nasıl gezmiyorsa, bir polisiye romanının yazarı da, yaşamının o günlerini paranoyak bir şekilde geçirmeyecektir.

Sanat eserleri az veya çok kurgu sonucudur ve deneyimlenmek üzere paylaşılırlar. Bu düşünce ile eserleri deneyimlemek, hem eser sahibinin hakkını iyi vermenizi, doğru şekilde eleştirmenizi ve bir sanatsever olarak gerçekten birşeyler hissedebilmenizin yolunu açacaktır.

Mezarda Günebakan

2009-03-22T00:27:00.002+02:00

Artık ağzından dökülen herşey yalan,
Kızarmış iğnenin gözüme deyişi,
Yakan ve acıtan sözlerinin,
Döküldüğü heryer toz duman,
Her kelimesi bir alev topu,
Vurduğu kalbimde,
Parçaladığı zihnimde,
Kevgire döndürdüğü,
Yerinden söktüğü,
Aşkımsa yüreğe kalkmaya çalışan,
Yarası gerçek ve derinden acıyan.

Göz yaşı dökmeye ne zaman, ne sabır,
Limanı sulara gömülü bir kasabanın,
Yakamozun ortasında sallanan tek meleği,
Melek gibi ışıldayan direkleri,
Direklerin saplı olduğu gemileri,
Tümden şaşkın ve sahipsiz,
Edaları müzmin ve kederli,
Haritası yırtık ve kaygan,
Zuhur etmiş bir doğa felaketi,
Yani her bakışında kanayan,
Bende bıraktığı,
Yarası gerçek ve derinden acıyan.

En kıymetli mazeretimdin sen,
Sihirli bildiğim ve gizlediğim göz kapaklarıma,
Zihnimle bilediğim bir bıçağa,
Ay ışığında pırıltılı bir tırpana,
Keserken bileklerimi,
Senin gibi fışkıran yüreğimden,
Kan gibi kızıl bir gökyüzüsün,
Son deminde karanlığa gömülüşün,
Öncesinde yansıman denize,
Yağmur olarak üzerime inişinde,
Yüreğimi ıslattığı,
Yarası gerçek ve derinden acıyan.

Artık ağzından dökülen herşey yalan,
Erkin yarılmış bebeğim,
Zihnin bulanık, izbe ve karanlık,
Nezaretime ihtiyacın yok artık,
Ağrıyacak bir derinliğin de,
Senin gibi ışıldayan direklerin,
Direklerin saplı olduğu gemilerin,
Haritaları aklımda artık,
Zuhur eden sen,
Felaket tadında hayatımdan geçen,
Dağılan sen, benim ayakta kalan,
Yarası artık acımayan.

Bana Ugrama

2009-03-17T23:28:00.002+02:00

Hayata söz geçiremiyorsan,
Onula yarışamıyorsan,
Kaybedip vazgeçiyor,
Kazanıp gevşiyorsan,
Yıkamıyor yapamıyorsan,
Değiştiremiyor başlatamıyorsan,
Son veremiyor yön veremiyorsan,
Eviremiyorsan, çeviremiyorsan,
Diş geçiremiyor kafa atamıyorsan,
Laf anlatamıyor söz dinletemiyorsan,
Altını üstüne getiremiyorsan,
Başaşağı çeviremiyorsan,
Saçından tutup sürükleyemiyorsan,
Boğazına sarılıp isteyemiyorsan,
Karşısına dikilip yüzleşemiyorsan,
Düşünüp yapamıyorsan,
Ateşle oynayamıyorsan,
Bir fark yaratıp sürüden ayrılamıyorsan..
Bana uğrama..

Bilinmeyen kaynak..

Deprem

2009-03-14T01:11:00.003+02:00

İz sürüyorum gözlerim yorgun, ağzım suskun, dilim kuru,
Nasırlaşmış kalbimi kapatıyorken ellerim,
Arıyorum gözlerimle ağrıyarak bedenine,
Sis çökmüş, mahmur ve bulanık sabah ayazının soğuğu,
Sersemlemiş kar tanelerinin üzerime üzerime gelişinde,
Kemirmeye çalıştığım son ekmek,
Elimi batırdığım balın kıvamında ıslak,
Eğrilmiş bir güneş hüzmesi üzerime çöken,
Acılaşmış bir çay tadında uzatıyorsun elini,
Fersiz gözlerle süzüyorsun içime,
Nizami çim ordusu ayaklarımın altına serilen,
Yok gibi tüm girdapları sevginin artık,
Erimiş gibi,
Erirken seyredilmiş gibi.

İz sürüyorum gözlerim yorgun, ağzım suskun, dilim kuru,
Nasırlaşmış kalbimi kapatıyorken ellerimle,
Cıtırdayarak yanan şöminenin kokusu,
Kızararak büyüyen alevler,
Kızarak kalkıp giden sen,
Sürünerek yere düşen ben,
Eğrilmiş bir güneş hüzmesi üzerime çöken,
Kavramsal bir yanılsama gibi uzuyorsun içime,
Denkleminde kararıyorum ayak seslerinin,
Var gibi yalnızlığın toprak kokusu,
Yağmur gibi,
Yağarken izlenmiş gibi.

İz sürüyorum hala geçmişe doğru,
Nasırlaşmış kalbimi kapatıyorken ellerim,
Geleceğin kirli sularına daldırıyorum seni,
Tiz bir sesin kulağımı ezmesi gibi çekiliyorsun bedenimden,
Yalpalayarak yürüyorum gecenin yağında,
Fokurdayarak sıçrıyorum bir resme,
Resimde sana, senin silüetinde bir yaprağa,
Eğrilmiş bir güneş hüzmesi üzerime çöken,
Sersemlemiş kar taneleri üzerimde eriyen,
Eriyen sen,
Belki bir şölen ve balo çiçeği,
İzin bulunamadığı bir kimliği kemiriyorum artık,
Aşiyan kepenklerini indirip.
Uçuyorum ayaz, sis ve mahmur.

Soğuk Yol

2008-12-01T02:51:00.007+02:00

Yalnız kalmak ister bazen insan,
Yalnızlığa alıştıkça,
Daha çok yalnızlık ister insan,
Sevgiler götürür insanı uzağa,
Sevdiklerim götürür beni uzağa,
Sevenler götürür.
Israr ettiklerinde,
Kendi dünyamdan,
Bazen onlara uyup,
Bazen kendime uyup,
Ya da ne olduğunu bilmediğim başka bir şeye,
Ayakkabılarımı giyip dışarı çıktığımda,
Uzaklaştığımda,
Geçen her saniyede,
Evimin bir derece daha soğuduğunun,
Geri döndüğümde üzülmüşlüğümün,
Kapının açılmayacağının,
Dışarıda sessiz ama karanlıkta,
Karanlıkta masum ama tehlikede,
Kalmışlığımın korkusunu,
İliklerime değin hissettiğimden,
Bir an önce geri dönmek,
Evime girmek,
Kapımı üzerime kilitlemek,
Evimden sabahlara kadar özür dileyip,
Onu okşayarak, onu öperek,
Eski kalabalık fotoğraflarına bakarak,
Çiçeklerine su vererek,
Aynasına bakarak,
Af dilemek,
Buğulu camlarından bile,
Yan gözle bile,
Dışarı bakmamak için,
Perdeleri kapayıp,
Sobayı yakıp,
Yokluğumda, gidişimle soğuyan,
Ruhsuzlaşıp taş kesilen,
Taşın üzerinde tane tane,
Yokluğumda pare pare,
Umutsuz ve korumasız,
Duygularımı kucaklamak için,
İçeriyi ısıtıp,
Bir çay demleyip,
Evimin kendi müziğinde,
Kah masasıyla,
Kah koltuğuyla,
Usulca dans etmek,
Birlikte birşeyler paylaşmak,
Varlığımızı bütünleyip,
Vefamızı ve sevişgenliğimizi,
Böyle akşamlarda zuhur eden iki kişilik cemaatimizi,
Sonsuza dek korumaya ant içmek için,
Geri dönmek, evime girmek,
Kapımı üzerime kilitlemek,
Evimden sabahlara kadar özür dileyip,
Onu okşayarak, onu öperek,
Aynasına bakarak,
Çiçeklerine su vererek,
Af dilemek,
Rahatlayıp, süzülüp,
Dökülen yüzümü ona vermek,
Vicdanımı,
Sütün beyazı gibi,
Gülün dudakları gibi,
Işığın parıltısı gibi,
Annemin sesi gibi,
Tertemiz eylemek için,
Belki kendime,
Bekli kendi içimdeki dünyama,
Belki uzaklarda,
Dışarıda sessiz ama karanlık,
Karanlıkta masum ama tehlikeli dünyama,
Belki kendime,
Hapsolurum.

Dincer.Ozturan.14.04.1999

Mahsenim

2008-11-12T02:56:00.003+02:00

İnanamazsın mahsenim,
İnanamazsın,
Ne muhteşem bir mahşer o gözlerin,
Mahsenin ziyanı depreme ilk kadem,
Bastırdıkça alevlenen,
O mahşerin rızasıyla süslenen,
Kedilerin kaçışı gibi ani,
Kaderin oyunu ruhum gibi zayi,
Kendini karalayan bir kalem.

Mezhepleri kin dolmuş bir dinin,
Azılı katilleri gibi çelişkili,
Tüm silüetleri doldurmuşsun içine,
Yaksan da kökünü ibrik dilinle,
Onlar orada mahseninde,
Savaşıyorum o tavla zarlarıyla,
Sökülmemek üzere yapışmış bir sülük gibi,
Kapına dayanmış o toplumla,
Ağzına dökülen o kurallarla,
Çiğneyemediğin ve yutamadığın o kısıtlarla,
Savaşıyorum adapsızca,
Salyasını tutamayan bu fillerle savaşıyorum.

Mahsenim yanıyor yanıyor,
Görüyorum,
Gök tembel ve miskin,
Söndürmekten aciz mahsenimi,
İtfaiyesi ben olacağım yine,
O mahseni yakanların,
Kabrini dikecek ipliği koparacağım,
İğnesini gerdanlarından sokup,
Dökülen kanları ile söndüreceğim,
Namert görünen mert bir atak,
İnsanı yücelten bu ruh kaltak,
Sönecek o yangın ve ağlayacak.
Söndüreceğim.

İnanamazsın mahsenim,
Ne muhteşem bir mahşer o gözlerin,
Eflatun dağın üzerindeki duman,
Duman içinden yükselen volkan,
Volkanın içinde işte kalbin,
Gümlüyor, zorluyor ve karlıyor,
Tüm zalimlerin kel kafalarına sık anam,
Sık ki erisin boynuna örülmüş ağlar,
İndirsin perdesini sahnenin,
Seyircileri selamlamadan,
Kaderin göğsüne geçir kamanı,
Ruhu ellerine sarılacak,
Parçalarcasına sıkacak can verirken.

İnanamazsın biliyor musun?
Ne muhteşem bir mahşer o gözlerin,
Beni benden alan, kavuran, savuran,
Ezberlediğim gözlerin,
Mahsenim sana edilmiş duaların,
Bende yazılı notları var,
Noktalar ezik ve bükük,
Virgüller mağdur ve korkak,
Garba sığınmadan düzelteceğim.
Rasta gömülmeden uzatacağım.
Tüm duarlar sana söylenecek,
Melekler seni asra seçeçek.

İnanamazsın mahsenim,
İnanamazsın,
Ne muhteşem bir mahşer o gözlerin,
Sağır edercesine çağlayan,
Güneşten parlak alevlerin,
Kor eğrisi bedeninin üzerinde,
Günah beldesi fikrinde ve zikrinde,
Amansız bir serseriliğin,
Son halkasıyız,
Yakarken çoğalacağız.
Ben varken yanacak mahsenim.
Söndüresiye tekrar tekrar.

Şişe

2008-11-08T23:49:00.004+02:00

Bu gece de şişedeyim,
Kana kana boşalttığım, ağlayarak doldurduğum,
Tüm yaşamımı eritip içine sıktığım,
Boğduğum ve boğulduğum.

Bu gece de şişedeyim,
Kapağını erken açtığım, sonra da kaybettiğim,
Aklımı ve hislerimi içine işediğim,
Korktuğum ve korkuttuğum.

Bu gece de şişedeyim,
Dibine bakmadan dudağıma dayadığım,
İçini zehir gibi içime saldığım,
Üzdüğüm ve üzüldüğüm.

Bu gece de şişedeyim,
Azapsız bitsin diye sarıldığım,
Mapus gibi içine saklandığım,
Asimetrik bir şişedeyim.

Marsıklar

2008-11-04T04:00:00.007+02:00

Ne talihsiz kuşlardır onlar,
Başkaları için yaşayıp, kendileri için ağlayanlar,
Çok şefkatli olduklarını düşünüp,
Bedava aldıkları yüreği avutanlar,
Aptallar,
Masum ilan ettikleri cehaletlerine saklananlar,
Başkalarını mutlu etmeye çalışırken,
Kararanlar, sapanlar ve tutunamayanlar,
Biricikliklerinden bihaber,
Ezdikçe yok ettikleri,
Yok ettikçe özledikleri,
Ahmakça dışarıya bakıp,
Kaybettikleri benliklerini arayanlar.

Biz neyseki onlardan olmadık,
Tavanda sürekli gargara yapan kumrular gibi,
Ilık ve mis kokulu,
Kendi kendimize sımsıkı sarıldık,
Isıttık,
Sevdik aynadaki çirkince yüzü,
O yüzü hürmetine açtık gönlümüzü,
Güvercinlere sırnaştık,
Barış tutsun diye eğriliğimiz,
Hiç kendimize acımadık,
Kendimiz için yaşayıp,
Hep başkaları için ağladık.
Hiç gocunmadık.

Onlar kovdular, uzak durdular,
Kendilerini yutturanlar ve yaşama satanlar,
Onlar ellerini taşın altına soktular,
Soktukları kadar yok oldular,
Farkında olmasınlar,
Kendilerini inkarın,
En azimli ebesi,
Yürek tanelerini kıyan mezbahanenin,
En heybetli efendisi olsunlar,
Sevgilerini yüceltip seni bencil sansınlar,
Bırak agam,
Onlar kayboldukları kadar yaşasınlar,
Başkaları için yaşayıp, kendileri için ağlayanlar.

Vurgun

2008-11-01T01:49:00.007+02:00

O gece,
Bir mızrak gibi saplandım ateşin göbeğine,
Hiç ses çıkaramadı yüreğin,
Ağladı sarsa sarsa vücudunu,
Cayır cayır ağladı.
Acıyla inleyerek ağladı.
Tüm sevenlerin,
Ağır geldi hızla gelişim, saplanışım ve orada kalışım.

Ben gelmeden önce sakin ve sessizdi gecen,
İsimsiz ve kimsesizdi içindeki gölgeler.
Bir hülyanın yalan mutluluğu vardı gözlerinde,
Her duvarında,
Resimsi bir içe dönüklük hali,
Şarkımsı bir neşe hali.
Ankara'nın dumanlı binaları gibi,
Boğaz'ın sis çökmüş kış sabahları gibi,
Mordoğan'ın kara kayalıkları gibi,
Karadeniz'in kavgacı dalgaları gibi,
Ben gelmeden önce,
Tatsızdı herşey; farkında değildin.

O gece arşa doğru şahlandığımda,
Kimsenin haberi yoktu, yola çıktığımdan,
Zehir gibi savrulduğumdan ve hızla yükseldiğimden,
Hükmü ağzımı kesen bir bıçaktı,
Söylemedim kimseye; anlatmadım dostlara.
Kan akıyordu zaten benden,
Akacağı kadar akmamıştı;
Hepsi boşalmalıydı bedenimden.
Her damlası mest olur gibi inecekti yeryüzüne,
Aktıkça hızlanacaktım,
Hızlandıkça hırslanacaktım,
Sarhoş edercesine,
Kendinden geçercesine,
Kesilmiş bir şah damarıdan kanın fışkırışı gibi,
Azrailin gözleri gibi,
Hırslanacaktım.

O gece arşın kubbesini yırtarken,
Yanından geçtiğim her yıldızı söndürdüm ben,
Mehtabın izini sildim gökyüzünden,
Karanlıkta uçan kuşları da aldım yanıma,
Hep birlikte yardık semayı,
Çığlığımızla deldik kulakları,
Uykunun derinliğindeki rüyaları,
Katliamları, hayvansı kovalamacaları, kabusları,
Mezarların yalnız taşlarını,
Sallanan selvi gölgelerini,
Soğuk yastıkları,
Yalnızları ve onların yalnızlıklarını,
Seni, ve senin girdaplarını.
Karmaşanın babası olacağımıza ant içtik,
Pes etmeyeceğimize ve ilerleyeceğimize.

O gece üzerinden geçerken bulutların,
Tüm azmim senin üzerineydi,
Her meridyende seni hissettim tekrar tekrar,
Mavi göğün ceninini bile gördüm gözlerinde,
Yarı saydam bir yaprak gibi yumuşaktı,
Masum ve şehvetliydi.
Kuşlar ve ben, hep birlikte görüyorduk,
Gülümseyişin,
Ağmaların gözlerini kamaştırırdı, inan.
Hızımızı kesersek göremezdik,
Ardımıza ne bıraktıysak yok oldu gücümüzden,
Sarsmak için yola çıkmıştık,
Gözlerinden ve gülümsemenden güç aldık.

Yolun sonuna geldiğimde,
Kan kalmamıştı damarlarımda,
Tüm zihnimin tek durağı olmuştu hedefim,
Zerafetimin doruk noktasındaydım,
Asaletimin zirvesine tırmanmıştım,
Hatıralarının değerini yerle bir etmeye geliyordum,
Yüceliğinin mihrabını yakmaya geliyordum,
Bunu düşündükçe hızlanıyordum,
Öyle sert geliyordum ki,
Ankara'nın dumanlı binaları da,
Boğaz'ın sis çökmüş kış sabahları da,
Mordoğan'ın kara kayalıkları da,
Karadeniz'in kavgacı dalgaları da.
Sustu.
Hepsi sustu.

Son nefesimden önce kanatlarımı açtığımda,
Senin adını söyledim kuşlara,
İşte o anda,
Kuşlar el pençe çırpınırken,
Oradan oraya savrulurken,
Birbirlerinin gözlerinden kaçışırken,
Bir mızrak gibi saplandım ateşin göbeğine,
Hiç ses çıkaramadı yüreğin,
Sarsıla sarsıla ağladı,
Cayır cayır ağladı.
Acıyla ağladı.
İşte bu vurgundu,
Ağır geldi hızla gelişim, saplanışım ve orada kalışım.

Minyon Adamın Medeniyet Sevdası

2008-10-30T21:38:00.009+02:00

Minyon bir adamdı, medeniyete sevdasi vardı derinden.
Zaaflarını unutturan sanal bir kahramandı o,
Arkasında duran görünmez bir koruyucuydu.
Minyon doğa ile başbaşa kaldığında korkardı.
İpsiz sapsız adamların yanından kaçardı.
Medeniyet alametleri söndüğünde onun için tehlike başlardı.
Fiziksel güçlerin egemenliğindeki dünya onun için dezavantajdı.

Minyon, olabildiğince kibarlığıyla, olabildiğince bilgisiyle,
Olabildiğince medeniyetle gelen insansı değerlerindeki yüceliğiyle,
Yeri geldiğinde de yine medeniyetin getirdiği silahların güveninde olmayı yeğlerdi hep,
Tüm düzenini bunu sağlayacak şekilde kurardı.
Onun için mertlik hep söylendiği gibi yumruktan ziyade, zekadaydı;
Yani hayata dair her kavramı yorumlayışı da minyonluğu ile tutarlıydı.

İşte aynı minyon adamın medeniyet sevdası gibi,
Zaaflarını kimi zaman nötürleyen,
Hantal adamın zekadan ziyade yumruğunu içten içe yüceltmesi gibi,
Kimi zaman zaafının üzerini örten,
Kimi zaman onu büsbütün koruyan,
Tüm unsurlar ve durumlar her insanın sevdasıydı.
Bu tür sevdalar ve nedenleri hep bilinçaltında yatar, hiçbir zaman bahse konu olmazdı.
Bu tür sevdalar ve nedenleri hiçbir zaman gururla dile gelmez, asla tartışılmazdı.
Ancak insan ondan bir türlü kopamaz, sürekli onu arardı.
Bu sevda, adamı sevdasının en köklü savunucusu yapardı.

Ya sizin sevdalarınız?

Aşık olduğunuz adamlarda veya kadınlarda,
Tanrının peşinden koşturuşunuzda,
Cumhuriyet yürüyüşlerine katılışınızda,
Arabanıza düşkünlüğünüzde,
İşinize karşı tutkunuzda,
Askeri güce hayranlığınızda,
Üzeri örtülen veya nötürlenen zaaflarınız,
Bir türlü salt benliğinizle üstesinden gelemediğiniz zayıflığınız.

Aşık olduğunuz adamlarda veya kadınlarda gizliden gizliye tekrar eden,
Tanrının peşinden koşturuşunuzda sizi motive eden,
Cumhuriyet yürüyüşlerine katılışınızda size coşku veren,
Arabanıza düşkünlüğünüzde gözlerinizi kör eden,
İşinize karşı tutkunuzda, zihnen sizi var ettiren,
Askeri güce hayranlığınızda, güvensizliğe karşı sizi ısıtan,
Üzeri örtülen veya nötürlenen zaaflarınız,
Bir türlü salt benliğinizle üstesinden gelemediğiniz zayıflığınız,
Kendinizden kaçışlarınız,
Algısal kıvrımlarınızda oluşan,
Bilinçaltı kutunuzda damlaya damlaya göl olan,
Masumiyet balosu maskelerini çıkardığınızda,
Degerlerim dediğiniz kültlerin gölgesinde,
Minyon adamın medeniyet sevdası şikilli,
Nedir o zaaflarınız?

Cumhuriyet

2008-10-29T14:13:00.007+02:00

Benden yaşça çokça büyüksün. Yani bir nevi dedemsin ve büyüğümsün. Ama farketmez benim dostumsun. Görünen o ki, sen bir lidersin; arkandan milyonları sürükleyensin. Ben de arkandayım; yürüyorum, adına gözlüyorum. Her liderin olduğu gibi senin de yalakaların, gösteriden hoşlanan, cümbüşlü aşıkların var. Her liderin olduğu gibi senin de arkandan sessizce gelen ama diğerlerinden çok daha kuvvetli, inançlı ve ihtiraslı koruyucuların var. Sen hangisini seversin bilmiyorum ama ben orada bir yerdeyim bilesin. Her liderin olduğu gibi sen mi güruhun koruyucususun, yoksa güruh mu senin koruyucun belli değil; kim daha güçlü ki, diğerini korusun? Biz daha güçlüyüz ancak biz olduğumuzda. Her liderin olduğu gibi senin de düşmanın çok, rakibin bol. Sıkmıyorsun canını, biliyorsun biz sana, sen bize aitsin. Birbirimizi yüceltmeye gerek yok, yaşattıkça yaşayabiliriz; biliyoruz ve ilerliyoruz. Dostum, doğum günün kutlu olsun...

Zamanı Alt Etmek

2008-10-20T23:38:00.006+03:00

Bir dağa çıkmak için en geç vakit nedir sizce?
Sabah mı yola çıkmak gerek ille de?
Öğlene kadar uyusak,
Kalkıp ballı zeytinli bir kahvaltı yapsak,
Sonra yavaş yavaş yola çıksak,
Dağa çıkacağımızı bilerek, inanarak çıksak.

Hatta kahvaltıdan sonra,
Yola çıkmadan önce,
Biraz kitap okusak,
Biraz odun kırsak,
Terlesek ve duş alsak,
Serinde bir sandalyeye otursak,
Gözlerimizi yumsak,
Hayal kursak,
Saçlarımızı kıvırsa rüzgar,
Beklesek birkaç saat,
Sonra yavaştan doğrulsak,
Akşam sefaları kokularını bırakırken tenhaya,
Arılar dönerken yuvalarına,
Papatyalar yüzlerini dönerken birbirlerine,
Biz yola çıksak.

Dağa çıkmanın saati yoktur aslında,
Çıkmaya cesaretiniz olsun.
Yaşama gönlünüz olsun.
Dağa çıkmanın saati yoktur,
Yeter ki yola çıkmaya cesaretiniz olsun.

Mutfaktaki Fare

2008-09-29T02:42:00.012+03:00

Üniversite yıllarında sürekli gittiğim bir kafe vardı; ismi Dıgıl'dı.
İzmir'in, Bornova'sının, Küçük Park'ın sonundaydı;
Kafe'nin ön tarafında, kaldırımın üzerinde loş bir bahçesi,
İçinde yarı aydınlık sedirleri,
Arka tarafında mutfağı,
Hemen mutfağın yanında da tuvaleti vardı.

Günlerden bir gündü,
Yine o kafe'de oturuyordum.
Ard arda çayları deviriyordum.
Saatler geçtikçe geçiyordu,
Çayların özü bende kalıyor,
Kalanı yavaştan kasıklarımı sıkıştırıyordu.
Yerimden kalktım ve tuvalete doğru ilerledim.
Vardığımda tuvaletin dolu olduğunu gördüm, ve bekledim.

Beklerken,
Bir ileri, bir geri o daracık yerde volta atarken,
Bir yandan da mutfakta çalışan o üniversite öğrencisinin telaşesini incelerken,
Mutfağın tavanını kaplayan yarı saydam sundurmadan sızan güneş ışığıyla ısınmaya çalışırken,
Tavanla duvar arasında ani bir hareketi farkeder farketmez,
Zamanda ve saniyelerde,
Dengesini kaybeden bir farenin musluğun önüne düşüşüyle,
Hayretim,
O mekanda tüm yediklerim ve tüm içtiklerim,
Gözümün önünden geçerken,
Aynı zamanda,
Zamanda ve saniyelerde,
Fare demir lavabonun içindeyken,
Acele ile oraya buraya tırmanmaya çalışırken,
Sanki o mekanda çalışanlardan biriymiş de,
Kirli elleri havada müşteriyle ansızın karşılaşmış gibi,
Sanki utanarak ortalıktan yok olmaya,
Dıgıl'ın sahibini soktuğu durumun utancıyla,
Elem ve aptallığına küfrederek,
Yerli yerinde patinaj çekerken,
Mantığım bu sevdiğim mekanın tüm güzelliklerini kaybetmemek adına,
O mekanda daha yapılacak onca muhabbeti gelecekte var etmek adına,
Muzur farenin yaptığı gafı meşrulaştırmaya,
O semtteki tüm kafelerin, mutfaklarındaki tüm fare ve hamam böcekleri adına,
Diğerleri arasından sevdiğimi,
Dıgıl'ı ve anılarımı günahsız olarak ilan etti.

Aklım,
Saniyeler içinde, gördü, duydu ve tarttı,
Saniyeler içinde,
O ana kadar orada söylenenleri, yapılanları, yiyilip içilenleri tek tek zihnetti,
Benzerlerini elden geçirdi,
Bornova'da gittiğim tüm kafeleri,
Onların fayansla kaplı kirli mutfaklarını,
Tozlu masalarını,
Üzerine kül yapışmış tabaklarını,
Dudak izi taşıyan bardaklarını,
Parmak izinden haritaya dönmüş çatal, bıçak ve kaşıklarını,
Kayıtlarını tek tek inceledi.
Sürekli görmezden gelişimi zihnetti.

Benzerlerini elden geçirdi,
Tuvaletlerindeki,
Parmak ucuyla tutmaya çalıştığım kirli su bakraçlarını,
Kolumla çevirmeye çalıştığım, yağlı ellerle tutulmuş ve bırakılmış kapı kollarını,
Bir önceki misafirin ılıklığını taşıyan, köpükleri sönmeye yüz tutmuş sabunlarını,
Benden önceki onca misafirin dışkı kokusunu taşıyan rutubetli havasını,
İçime soluyuşumu, solumamak için direnişimi ama saniyeler sonra teslim oluşumu,
Dayanabilmek için burnumu kazağıma dayayışımı,
Defalarca bunu tekrarlayışımı,
Tek tek inceledi.
Sürekli görmezden gelişimi zihnetti.

Benzerlerini elden geçirdi,
Aşçısının kolundan süzülen ter damlalarını,
Garsonun başından düşen saç tellerini,
Kapıların arkasına kaçan hamam böceği silüetlerini,
Fokurdayan bayat yağları,
Pörsümüş domatesleri,
Kenarında el izi kalmış ekmek dilimlerini,
Tek tek inceledi.
Sürekli görmezden gelişimi zihnetti.

Benzerlerini elden geçirdi,
Kasiyerlerin bayat iyi akşamlar dileklerini,
Gidecek paketi beklerken, bir yandan da televizyona bakarken, burnunu karıştıran komilerini,
Açıkta duran, onlarca kişi tarafından parmaklanmış küp şekerini çayıma atışımı,
Belki beş, belki on defa masaya dökülmüş, kalkmadan önce de yerine konmuş kürdanları,
Önce karşımdaki esnafın kel kafasına,
Ardından üzerine toz birikmiş florasan lambaya,
Akabinde yemeğime konarak vızıldayan iki kardeş kara sineği,
Hatırından geçirdi,
Sürekli görmezden gelişimi zihnetti.

Aklım,
Saniyeler içinde, gördü, duydu ve tarttı,
Saniyeler içinde,
Bir anda farenin yarattığı patırtıyla sökülen fişleri,
Yine beynimde yerlerine geri taktı;
Tüm garipliği ve acayipliği meşrulaştırdı.
Edepsiz ve pis bir durumu kabullendi ve görmezden geldi.

Aklım bir karar verdi.
O günden sonra,
Bu saçma gibi görünen,
Biraz komik, biraz trajik,
Birak bencil ve son derece subjektif,
Ama bir o kadar insana özgü görmezden gelişi,
ve benzer görmezden gelme eğilimlerini,
Yaşamı yaşanılır kılan tüm es geçişlerini,
Göz yumuşlarını, kulak tıkayışlarını,
Acizliği ve zaafları,
Taraflı hareketleri,
Bir beyin hücremin içine yerleştirdi,
Aklım bir karar verdi.
Bu ve benzeri tüm durumları "Mutfaktaki Fare Sendromu" olarak isimlendirdi.

Mutfaktaki Fare Sendromu heryerdeydi,
Onlarca insanın tüm vücut deliklerinden girip çıkan suyunun ağzıma kaçtığı havuz sefamda,
Otobüste yanımdaki şişman adamın buram buram ter kokusuyla yaptığım yolculukta,
Mıncıklanmaktan parçalanmış paraları kasaya koyan ellerle sarılan dürümümde,
Misafirliğe gittiğim evin sevişme çıktıları ile bezenmiş koltuğuna oturuşumda,
Isınmak için baş tarafı, ayak tarafı belli olmayan battaniyeye sarılışımda,
Bir kaç saat önce çobanın işediği ağaç gövdesine dayanarak dinlenişimdeydi.

Mutfaktaki Fare heryerdeydi,
En son neyi karıştırdığı, nereyi tuttuğu, nereyi kaşıdığı belli olmayan onca el ile tokalaşmamda,
Orada oturup beklerken,
Onca amcanın saç derisinden kopan kepek parçalarının içinde süzüldüğü,
Onca teyzenin ağız kovuklarında demlenen yemek kokularının özgürce dağıldığı,
Onca amcanın koltuk altlarında ekşidikçe ekşimiş ter buharının karıştığı,
O tozlu gibi duran, bulanık ve rutubetli havayı saatlerce soluyuşumdaydı.

Mutfaktaki fare heryerdeydi,
Dudaklarından öperken keyif aldığımız manitanın üstümüze fırlayan tükürüğünden kaçışımızda,
Uzak arkadaşımızın tatlısından bir parça yemek için yakın arkadaşımızın kaşığına uzanışımızda,
Kendi kakamıza dokunuşumuzda,
Kışın sıkışıp tuvaletimizi yaparken çıkan buharın yükselerek yüzümüze çarpışında,
Oramıza buramıza parfüm sıkışımızdaydı.
Hayatın gerçeklerine karşı acizliğimizde ve basiretsizliğimizdeydi,
İnsansı gerçekliğimizdeydi.

Mutfaktaki fare heryerdeydi,
Sadece biraz huzurla, biraz heyecanla yaşayabilmek içindi,
Görmezden geliyorduk tüm iğrenç halleri,
Duymazdan geliyorduk küfürlerin anlamlarını,
Hem söylediklerimizi, hem bize söylenenleri,
Gülümsüyorduk, komikleştiriyorduk.

Mutfaktaki fare aslında bir teslimiyetti,
Hayatın ve insanın gerçekliğine bir teslimiyet.
Bize öğretilen temizlik veya mide bulantısı bilincine ters düşen,
Ama küçüklüğünü, zamansı kısalığını veya mekansı darlığını idare ettiğimiz,
Arsız kaçamaklardı,
Kontrol edemediğimiz lineer olmayan yaşam denkleminde,
Bilip de bilmezlikten gelme sanatıydı,
Görüp de görmezlikten gelme oyunuydu,
Aklımıza geldiğinde gözlerimizi kapayıp başımızı diğer yana çevirdiğimiz
Ve bunu hergün onlarca kez tekrarlayışımızdı.

Öylesi görmezden gelme ve idare etme becerimiz vardı aslında,
Yaşamdaki olağanüstü çelişkilere karşı; çokça geniş ve esnekti gönlümüz,
O zaman peki,
Esnekliğimizi daha da genişletmekte neden bu denli direnç gösteriyorduk,
Hataları neden iyice büyütme eğilimine girip, yaşamı iyice zorlaştırıyorduk,
Neden sevgimizi bir yana koyup hayatımızdaki en değerli varlıkları ..ktan nedenlerle silebiliyorduk,
Neden biraz daha esnek olmuyorduk farklı değerlere karşı,
Önemleri arttığında, zamanca uzadıklarında, beklentilerimiz kabardığında,
Görmezden gelemeyişimizin,
Yargılarımızda keskinleşmemizin,
Nedeni ne idi?
Biraz zorlasak,
Her olaya biraz daha "Mutfaktaki Fare" gibi baksak,
Bu sendromu biraz daha yüceltip, insanlığımız ile barışsak,
Egomuzu dindirip, eşitliğimize odaklansak,
Paylaşmayı öğrensek,
İyelikten aidiyete doğru süzülsek,
Ne mutlu olurduk kim bilir?
Ne mutlu.
Garip dediğin nedir ki?
Garip dediğin nedir ki?

Sen Aramızdasın

2008-09-25T01:52:00.009+03:00

Aramızdasın, sessizleştiğinde gökyüzü
Sel gibi yağmaktasın gözlerimden,
Aramızdasın, belli belirsiz bedeninde bulutların,
Sinsi bir yağmurun gökyüzünde yoğunlaşması gibi yavaş yavaş,
Aramızdasın, izafi derinliğinde gözlerinin,
Hor görebilirsin gülümseyişini güneşin,
Aramızdasın, ısınırken tenin sıcağımdan,
Alev alev yanacaksın oysa; bihabersin,
Aramızdasın, için için zenginleşen duygularında,
İçimde renk değiştiren bir ses gibi,
Aramızdasın, tedirgin edici ve yabancı,
Celali bir efsanenin gün ışığına çıkışı gibi,
Aramızdasın, coşkulu, etkili ama yıpratıcı,
Ama sevilesi ve özlem içinde,
Artık aramızdasın, ruhum, sen ve bedenim.

Aramızdasın, mimarı yok bu manzaranın,
İnşası doğal ve narin,
Aramızdasın, çözülecek düğümlerin,
Zırhım içinde kavrulurken bedenin,
Aramızdasın, telvesi kalır yüreğimde,
Bedenin olmasa da hevesin uçuşur hatırımda,
Aramızdasın, süzülürken rüyalarımda,
Sönmeyecek sanacağız umutla,
Aramızdasın, külleri bile değerli olacak,
Emsali zehra bir melek gibi konacak,
Aramızdasın, yargılanmayacak asla,
Hürreyeti yaka yaka patlatacağız göklerde,
Aramızdasın, hiç unutmayacağız biz,
Artık aramızdasın, ruhum sen ve bedenim,
Anlıyor musun?

Zaman Benim, Zaman Senin

2008-09-19T03:33:00.007+03:00

Zaman benim, zaman senin,
Aynı saftayız ama karşıtlık içinde,
Sen parantezin içinde, Ben soru işaretinin üzerinde,
Birlikte gökyüzüne baktığımızda,
Gecenin karanlığında boğulan sensin, Yıldızları gören benim.

Zaman benim, zaman senin,
Aynı sistemin iki hatasıyız biz,
Hiç düzelmeyecek,
Sen çarkın içinde, Ben arada ezilen kayışta,
Birlikte kendimize baktığımızda,
Sen yerinde, Ben bir orada bir burada.

Zaman benim, zaman senin,
Aynı saatin iki ibresiyiz biz,
Hız konusunda bir türlü anlaşamayan,
Ama birlikte bir anlam taşıyan,
Ama tek başına derdini anlatamayan,
Birileri bize baktığında, Tanrı hisseder belki kendini,
Görünce bizi bir oyun içinde dönüp duran.

Oysa zaman benim, zaman senin,
Tanrıları biz yaratırız, zamanı da,
Bakmadığında algılayamayacağın bir düzlemdeyiz,
Baktıklarında hor görülen ve komik bulunan,
Oysa onlar da aramızda,
Tek farkımız, Zaman ne senin, ne de onların,
Zaman benim sihirim.

Saklambaç Karakterleri

2008-09-05T22:08:00.002+03:00

Birisi gözlerini yumsa ve bir süre öylece beklese.
O sırada, bir dizi insan köşe bucak kaçsalar, saklansalar köşelere, merdiven diplerine, karanlık köşelere.
Ve gözleri yumuk, açsa gözlerini dünyaya, şüpheli gözlerle, ürkek hareketlerle etrafa bakınsa.
Ve gizlenenler, yumuk gözlünün açığını yakalamak için uzaktan onu gözleseler.
Ve gizlenenler, yumuk gözlünün yuvasını ebelemek için planlar yapsalar, uygun anı bekleseler.
Ve gözleri yumuk, aramaya çıksa onları, tehlikeli canavarları, içten pazarlık yapanları
Ve gözleri yumuk, aramaya çıksa onları, arkasında soğuk bir yalnızlık bırakarak, fazla da uzaklaşamayarak
Ve gözleri yumuk, arkasında sobe sesi duyduğunda gözlerini fal taşı gibi açarak
Ve gözleri yumuk, heyecan, kan ve ter içinde arkasına dönerken

aslında hayata hazırlanıyordu...

Şeytanın Pradası mı? Bilgenin Ferrarisi mi?

2008-08-19T16:42:00.002+03:00

Neoliberal küreselleşme ve etkileri üzerine kısa ve öz bir makaleyi sizlerle paylaşmak istedim. Makalede geçen kitapları da mutlaka okumanızı tavsiye ederim.

Devamı : Şeytanın Pradası mı, Bilgenin Ferrarisi mi?

Alışanlar

2008-08-12T01:03:00.002+03:00

Alışanlar yerlerini severler, yediklerini, içtiklerini severler. Alışanlar mutludurlar, kanaat ederler zengin de olsalar, fakir de olsalar alışkanlıklarına kanaat ederler. Alıştıkları kadar harcar, alıştıkları kadar kazanırlar. Alıştıkları kadar zevk alır, alıştıkları kadar acı çekerler.

Alıştıkları şey ne kadar marjinal olursa olsun, onlar alışmıştır; marjlar onların alışkanlıklarında eriyip gitmiştir. O uçlarda da hayat aynıdır aslında, belki daha basit, belki daha karmaşık, belki daha temiz, belki daha tehlikeli, belki daha güvenli; yine de bilindiği, hep yapılageldiği, söylenegeldiği gibidir; alışkanlıktır; basittir.

Alışanlar ağlarlar. Diğer alışanlar gülerler. Bazıları her Salı pazara gider, diğerleri her Pazar alışveriş merkezine. Onlar heryerdedir. Alışılageldiği gibi alıştıklarını yapmaktadırlar.

Alışmayanlar ise onların arasındadır ama yakınlaştıkça uzaklaşırlar, uzaklaştıkça yakınlaşırlar. Onlar sevdiklerini sevmez olur, sevmediklerini sever olurlar. Onlar kazanmadıklarını harcar, harcamadıklarını kazanırlar. Onlar devamlı sıkılırlar ve acı çekerler. Onlar devamlı heyecan duyar ve keyif alırlar.

Eninde sonunda alışanlar kazanır, alışmayanlar kaybederler. Eninde sonunda alışanlar ölür, alışmayanlar yaşarlar.

Merak ve Yaşamak

2008-08-11T23:56:00.004+03:00

"Merak insanı yaşatır; merak duyduğumda yaşadığımı hissediyorum."

Dinçer Özturan, 02.08.2008

Sözde Şair'in Aşk Hakkındaki Yanılgısı

2008-06-22T23:57:00.007+03:00

Ben lisedeyken bir şair: "Birini seviyorsan ve sevdiğin kişi bunu bilmiyorsa sevginin ne anlamı var?" demişti. Bu sözden çok etkilenmiştim; ve o zamanki platonik aşkıma nasıl açılırım diye kara kara düşünmeye başlamıştım.

Oysa bu sözü duyana kadar, platonik aşkımla ayrıydım, mutlu ve huzurluydum. Uzaktım ondan, seviyordum ve acı çekiyordum, onu gözümde büyütüyordum, ulaşılmaz kılıyordum, hayallerimde onunla konuşuyor, geziyor, yaşlanıyordum. Mazoşist bir edayla durmadan şiir yazıyor ve yalnız sokaklarda onu bekliyordum.

Bu sözü duyduktan sonra, platonik aşkımla konuşmak, ona kendimi farkettirmek için motive olmuştum. Sanki fakir yaşayıp giderken, kanaat ediyorken, arabest türküleri tüm içtenlikle okurken; birisi beni zengin olabileceğime inandırmıştı ve formatım değişmişti.

Artık hayal kurmak yerine plan yapıyordum, riskleri gözetiyordum; büsbütün huzursuz oluyordum. Artık zaman geçiyordu; evet zaman geçiyordu. Eskiden bilmediğim, gözetmediğim, farkında olmadığım zaman geçiyordu; aşkım bir zaman diliminin tutsağı olmuştu; sözlerim, gözlerim ve ilişkim kısıtlanmış ve tanımlama girdabına girmişti. Şiir yazmayı bırakmıştım, dillere destan olacak aşkım, bir öğrencinin küçük flört planına dönüşmüştü.

Aptal şair bozuntusunun oyununa gelmiştim; herkimsen seni bugün bile esefle kınıyorum..

Dengesizlik de bir denge olabilir mi?

2008-06-22T23:54:00.007+03:00

Bir arkadaşıma dengesiz olduğunu söylediğimde bana "Dengesizlik de bir dengedir." dedi.

Bu konu üzerinde biraz düşündüm. Evet, dengesizliğinin aslında bir denge unsuru olduğunu anladım. Birbirinden farklı insanlar arasında toplam bir denge yaratmak için birisinin kendisini feda etmesi gerekiyor ve sen de bunu yapıyorsun. Dışarıdan tekil olarak sana baktığımda yeterince dengesiz hareket ettiğin gözlemliyorum; ancak yaşamının toplamına baktığımda, davranışlarını içinde bulunduğun habitatta bir denge yaratacak şekilde ördüğünü görebiliyorum. Biri yavaş, biri hızlı dönen iki çarkın birlikte çalışması için, araya garip biçimli bir çark konulur. Bu tip düzeneklerde en çok yağlanan ve en sık değiştirilen çark da budur.

Umarım kendini konumlandırdığın bu noktanın, seni ne kadar çok yıprattığının farkındasındır.

Ölmeden Önce Etüdü

2008-06-04T03:46:00.003+03:00

Size bir etüd hazırladım.

Not:
"Bu etüd 30 dakikalık'tır; Kendiniz için 30 dakika zamanınızı ayırıp deneyin.."

1. Bir kağıt kalem alın veya bilgisayarınızda Word'ü açın. (15 sn)

2. Ölmeden önce yapmayı arzuladığınız şeyleri bir liste halinde yazın. Hepsini. (Kağıda yazıyorsanız aralarını biraz geniş tutun) (10 dk)

3. Listeyi tamamladıktan sonra herbirinin altına bunu neden daha önce yapmadığınızı, neden şimdi yapmadığınızı aralarına birer cümle ile yazın. (10 dk)

4. Arzularınızı ve Mazeretlerinizi yazmayı bitirince, tüm yazdıklarınızı okuyun; okurken de sürekli içinizden şunu sayıklayın "Ölmeden Önce, Ölmeden Önce, ...."

Etüd bitmiştir.

Şimdi bunu okuyup "amaan.." demeyin; benim için bir deneyin.. : )

Sağlıcakla,

Dinçer Özturan, 03.06.2008

Mutluluk Üzerine Bir Yazı

2008-06-02T12:02:00.004+03:00

Mutluluk üzerine hoş bir makale; kimin yazdığını bilmiyorum...

Kendimizi evlenince, bir bebek sahibi olunca, sonra bir tane daha olunca yaşamın daha güzel olacağına inandırmışızdır.

Sonra çocuklarımızın yeterince yetişkin olmadığını düşünerek bunalırız ve onlar büyüdüklerinde bunun da iyi olacağını düşünürüz.

Sonra büyürler ve biz yine bunalırız, çünkü onlarla didişmemiz gerekir. Şu delikanlılık çağını atlatsalar daha mutlu olacağız tabii.

Eşimiz o işe girebilse, bir arabamız ya da daha iyi bir arabamız olsa, tatile çıksak, sonunda emekli olsak yaşamın daha iyi olacağını düşünürüz.

Gerçek şu ki, mutlu olmak için şu andan daha iyi bir an olamaz.

Öyle değilse, ne zaman?

Yaşamınız hep güçlüklerle dolu olacak. Olduğu kadar çok kabullenip herşeye karşın mutlu olmaya karar vermek en iyisi.

Uzun bir süre yaşam yeni başlayacak sandım. Gerçek yaşam...
Fakat yolda hep bir engel vardı; bitirilecek bir iş, aşılması gereken bir sıkıntı, tanınacak bir zaman, ödenecek bir fatura. Sonra başlayacaktı yaşam.

Sonunda anladım, bu engeller yaşamın kendisiydi.

Bu bakış açısı, benim mutluluğa bir yol olmadığını anlamama yardımcı oldu.
YOL, mutluluğun kendisi idi.

Yani, her anın tadını çıkarın.

Mutlu olmaya karar vermek için, okulun bitmesini, okula geri dönmeyi, beş kilo kaybetmeyi, beş kilo almayı, işe başlamayı, evlenmeyi, cuma gecesini, pazar sabahını, bir araba almayı, araba yenilemeyi, ev ipoteğinizin bitmesini, ilkbaharı, yazı, sonbaharı, kışı, ayın birini ya da on beşini, radyoda melodinizin çalınmasını, ölmeyi ya da yeniden doğmayı beklemeyin.

Mutluluk bir yolculuktur, bir varış noktası değil.

Mutlu olmak için en iyi zaman… ŞİMDİ!
Anı yaşayın ve doya doya tadını çıkarın.

Şimdi, aşağıdaki soruları düşünüp yanıtlamaya çalışın:
1 – Dünyadaki en zengin 5 kişinin adını söyleyin.
2 – En son seçilen 5 Dünya Güzelinin adlarını söyleyin.
3 – Son 10 Nobel Ödülünü kimler kazandı?
4 – En iyi erkek oyuncu Oscar ödülünü en son hangi 10 oyuncu aldı?

Yapamadınız mı?
Zor, değil mi?
Tasalanmayın, hiç kimse bunları anımsamıyor.

Alkışlar söner!
Ödüller tozlanır!
Kazananlar çabuk unutulur.

Şimdi de şu soruları yanıtlayın:
1 – Eğitiminize katkıda bulunan 3 öğretmeninizin adını söyleyin.
2 – Gerektiğinde yanınızda olmuş 3 dostunuzun adını söyleyin.
3 – Size özel olduğunuzu hissettiren birkaç kişi düşünün.
4 – Birlikte zaman geçirmek istediğiniz 5 kişinin adını söyleyin.

Yapabildiniz mi?
Daha kolay, değil mi?

Yaşamınızda anlamı olan kişiler, “en iyi” olarak dereceye girmiş, en çok parası olan, en büyük ödülleri kazananlar değil… Sizi seven, sizi gözeten, ne olursa olsun yanınızda olanlar.

Bir an düşünün.
Yaşam çok kısa!
Ya siz, hangi listedesiniz? Bilmiyor musunuz?

Murathan Mungan'dan..

Karakter Analizi - Eşek Arıları, Sinekler ve Örümcekler

2008-06-01T02:57:00.007+03:00

Son altı aydır yaptığım analizler sonucu yeni bir saptama yaptım. Hadi bakalim.. :)

İnsanlar Eşek Arıları, Sinekler ve Örümcekler olarak 3 gruba ayrılır.

Eşek Arısı tipindeki arkadaşlar aşırı iddacıdırlar, iddalarını tartışırken çabuk sinirlerinirler, inatçıdırlar ve laf dinlemezler. Eğer sizin karşı görüşünüz varsa ve bunu bir şekilde açıkça ifade ederseniz ve ucunu bırakmazsanız, Eşek Arıları hemen sinirlenmeye başlar. Siz istediğinizi söyleyin, onlar bir kere adrenalin ile dolduklarında sizi asla dinlemez. Bazıları kendini terbiye etmiştir ve dinliyor gibi görünürler, ancak genelde siz konuştuğunuz sırada onlar bir sonraki atak planları ile uğraşıyorlardır. Siz tartışmadan sıkılıp geri çekildiğinizde bile, üzerinize gelmeye devam ederler. Siz ortalıktan kaybolup kendinizi kurtarabilirsiniz, olan Eşek Arısının etrafındaki diğerlerine olur; o hala adrenalin'i boşaltmak için alakasız da olsa kurban aramaktadır.

Eşek arılarının sert tutumları onları bir şekilde çekinik ortamlarda güçlü gösterir, yaptıkları yanlarına kar kalır, iş ortamı aşırı politize ise bu kişiler illa ki etraflarında bir kalabalık oluşturup ön saflara geçerler. Bu durum eşek arılarının reel güçlerini overestimate etmelerine yol açar; bunu kontrol edemezlerse bir süre sonra etraftaki Sinek ve Örümcek'lerin ve hatta diğer Eşek Arıları'nın alay konusu olurlar; kızgın Boğaların arenalardaki hallerini hatırlayın; çocukken çabuk sinirlenen arkadaşlarla nasıl dalga geçtiğiniz arkadaşlarınızı hatırlayın. Bu noktada Eşek Arıları iş dünyasında özellikle farmer satış, ekip yönetimi, proje yönetimi gibi empati gerektiren pozisyonlardan uzak tutulurlar.

Eşek Arıları'nın en tehlikeli transformasyonu Akrep'lerdir. Hem agresiflerdir, hem sinsilerdir. Ne zaman ne yapacakları hiç belli olmaz. Sinirlendiğini bile anlamaz, geldini bile hissettirmez, neden size patladığını da hiçbir zaman kestiremezsiniz. Bu tiplerin gücünü genelde siz underestimate etme gafletinde bulunursunuz. Eşek arılarından en büyük farkları buradadır. İkisi arasında başka bir form olarak da kavgacı ve sinir bozucu Karga'ları gösterebiliriz.

Sinek tipindeki arkadaşlar, orta iddacıdır, onları kovalarsanız kaçarmış gibi görünür, etrafta 1-2 saniye sessizce tur atar, yine gelirler, onları bazen farketmezsiniz bile ama onlar işlerini bilirler, arada işlerini görürler. Onların en kritik özellikleri hem iddacı, hem soğukkanlı olmalarıdır. Gereksiz stres içine girmeden, hedeflerine odaklanır, rasyonel davranır ve iddalarını açıkça ortaya koyarlar. Örümcekler gibi kenara köşeye saklanmaz, sessizce pısmaz, ortada gezer, ona buna rahatça bulaşırlar; fikirlerini söylemekten çekinmezler. Siz bağırmaya başlar, köpürürseniz, o zaman fevri hareketleriniz ve sözlerini onlar için bulunmaz bir fırsat haline gelir. Sizi dikkatle izler ve dinlerler; onların derdi siz değilsinizdir; onlar hedeflerine kilitlenmişlerdir; sivriyse teninize, karaysa terliklerinize.. :)

Sinek'ler iş dünyasında başarının mimarlarıdır. Onlar profesyonel birer mihenk taşıdır. Hem soğukkanlı davranır, hedeflerine odaklanır ve sabrederler; doğal olarak başarılı olurlar. Çoğu "lider" katıksız bir Sinek'tir. Yöneticiler için aynı şeyi söylemek mümkün olmaz, zira McGregor'un X tipindeki üst düzey yöneticiler Eşek Arıları'nı daha çok severler. Sinek'lerin patladığı nokta ortamın gerilimini anlama yetilerinin olmadığı, yeterli empati kuramadıkları noktadır. Bulaştıkları kişi bir Akrep'se veya zeki bir Örümcekse ..k yoluna gittikleri çok olur.

Gelelim Örümcek'lere. Onlardan biraz biraz bahsettim yukarıda. Tahmin edeceğiniz üzere, onlar ortamların kıyıda köşede kalan, sessizce öylece bekleyen, ortaya bir idda koymayan, tartışmaya girmeyen ve soğukkanlı gibi görünen kişileridir. Birçok defa aynı toplantıya girdiğiniz ama ses tonu hakkında bir fikriniz olmayan insanlar Örümcek'lerdir. Bunlar midelerinin büyüklüğüne göre ikiye ayrılırlar. Midesi küçük olanlar, çok ama çok sabırlıdır, asla fazlası için uğraşmazlar, asla tartışmalara katılmazlar, kimseye dokunmazlar; ağlarını olabilecek en dip noktalara kurar, bazen de anlamsızca ortada gezinirler. Midesi büyük olanlar ise işlerini biraz daha ciddiye almak zorundadır. Oturup nereye ağ kurmaları konsunda kafa yorarlar. Sessizce otursalar da, pasifmiş gibi görünseler de, sağları solları belli olmaz; bu yönleri ile Akreplere benzerler. Akreplerle aralarindaki fark ihtiraslarindaki eksiklik, cesaret ve sinir seviyelerindeki dusukluktur.

Orumceklerin kucuk mideli olanlari, hayatlari boyuna asker olarak calisir, oylece hayatlarindan memnun yasarlar. Buyuk mideli olanlar denk geldiginde parlak fikirleri ile dikkat cekerler, tartismalardaki sogukkanliliklari onlari iyi birer muzakereci yapar; buyuk liderlerin sag kollari genelde Buyuk mideli Orumceklerdir. Pratik zekalari pek parlak olmasa da stratejik dusunme becerileri, uzun soluklu planlari yerine getirebilme azimleri taktir gorur.

Orumceklerin bir alt formu Koyun ve Yumurtalardir, ne olup biten hakkinda bir fikirleri, ne de dile getirmek arzuladiklari bir istekleri vardir.

Bu analizi daha yapisal forma sokacagim..

Dincer.Ozturan.31.05.2008

Karakter Analizi - Karar Verme

2008-05-25T00:52:00.010+03:00

İnsanlar F tipi, T tipi, P tipi, FT tipi insan olarak dörde ayrılır.

F tipi insanlar karar vermeleri gereken durumda, akıllarına önlerindeki seçeneklerin getirir ve herbir seçeneğin ne kadar avantajlı olduğunu değerlendirirler. Dezavantajlar akıllarına gelmez, gelse de bunlar üzerine düşünmeyi sevmezler; oryantasyonları buna uygun değildir. F tipi insanlar çabuk karar vericilerdir. Bu nedenle onlar için çoğu karar süreci kısa sürer ve iş dünyasında yöneticiler tarafından çok sevilir ve hızlı yükselirler. F tipi insanlar fırsat odaklıdır; bu nedenle "fırsat" kelimesinin ilk harfi olan "f" ile isimlendirdim.

T tipi insanlar karar vermeleri gereken durumlarda, akıllarına önlerindeki seçenekleri getirir ve herbir seçeneğin ne kadar dezavantajlı olduğunu değerlendirirler. Avantajlar akıllarına gelmez, gelse de orada duran can sıkıcı dezavantajlar varken, avantajlara zaman harcamak zaman kaybı gibi görünür. T tipi insanlar bir türlü karar veremezler; bu nedenle karar süreçleri çok uzundur; bu nedenle yöneticiler tarafından çok sevilmezler; yükselmeleri için aşırı efor harcamaları gerekirken, karar vermeye istekli oluşları nedeniyle P tiplerine nazaran şansları daha yüksektir. T tipi insanlar tehdit odaklıdır; bu nedenle "tehdit" kelimesinin ilk harfi olan "t" ile isimlendirdim.

İlk bakışta 5 ile 3 (avantajlar) arasında seçim yapmak ile -3 ile -5 (dezavantajlar) arasında seçim yapmak arasında fark yokmuş gibi gelse de, çok fark vardır. F tipi iki güzel çiçek arasında karar vermeye çalışırken, T tipi iki bok arasında karar vermeye çalışmaktadır. Bu nedenle F tipinin içi karar sonrasında genellikle rahatken, T tipinin içi hiçbir zaman rahat olmaz; sonuçta öyle ya da böyle seçtiği yine bir nebze boktur (algısal olarak :) ).

F tipi insanlar, T tipi insanlara göre daha sabırsız, aceleci ve kolay sıkılganken, T tipi insanlara göre özgüvenleri daha yüksektir. T tipi insanlar ise F tipi insanlara göre daha sabırlıdır, daha çok boyun eğmeye meyilli ve özgüvenleri daha düşüktür. Bu durum iki tip arasında iş dünyasında bir denge yaratır.

P tipi'ne gelirsek, onlar F tipi de, T tipi de olamayanlardır. Bazen çabuk karar verirler, bazen zor karar verirler; aslında çok da karar vermek istemezler. Yöneticilerin gözünde çok tanımlanamazlar. Karar vermeleri gereken durumlarda kimi zaman F tipi, kimi zaman T tipi karakteri gösterir ama yeterince bilinçli olmadıklarından çok başarılı olamazlar. Karar verme konusunda, F tipi ve T tipi gibi hevesli değillerdir ve daha az inisiyatif alırlar. P tipi insanlar inisiyatif konusunda pasiflerdir; bu nedenle "pasif" kelimesinin ilk harfi olan "p" ile isimlendirdim.

FT tipi insanlar ise hangi tipte olursa olsun, karar verme süreçlerinde bir şekilde seçeneklerin hem avantajlarını hem de dezavantajlarını birlikte değerlendirebilen, F tipleri gibi aceleci karar vermeyen ama T tipleri gibi de işi eziyet haline getirmeyen, P tiplerinin aksine inisiyatif alma ve karar verme konusunda çok istekli kişilerdir. Bu kişilerin kariyerleri sonuna kadar açıktır.

Dinçer Özturan.30.05.2008

Algının Yaşamdaki Evrimi Üzerine

2008-05-24T23:47:00.007+03:00

Kazanmak ve Kaybetmek Üzerine isimli makalemde, kaybetmişlik ve kazanmışlık takdirimizin geçici olduğunu, yaşam algımız değiştiğinde, geçmişte yaptığımız seçimlerimizi de farklı biçimde değerlendirebildiğimizi netleştirmiştik. Bir insanın, bir anda, kendini hayatı boyunca kaybetmiş veya kazanmış olarak değerlendirebileceğine de değinmiştik. Bu bağlamda insanın omuzlarındaki yükün kişinin seçimlerini algılayışına bağlı olarak ya ağırlaştığını veya hafiflediğini söylemiştik.

Bu makalemden sonra, arkadaşlarımla yaptığım tartışmalar sonucunda, bu algısal evrimin sadece kaybetmek ve kazanmak için olmadığını, topyekün doğrular ve yanlışlar için de olduğunu farkettim. Bununla da kalmıyor, avantaj ve dezavantajlar için de, fırsatlar ve tehditler için de durum aynıydı.

İnsanın o anki ruh-u haliyesi nasılsa, insan dünyayı nasıl görmek istiyorsa, dünyayı öyle görüyor. Bu bağlamda, olaylar, ortam ve kısa süre önce yaşanan şeyleri baz alarak o anda bir karar veriyor; intahar ediyor, o anda karar veriyor; işinden istifa ediyor, o anda karar veriyor; erken uyumaya karar veriyor, o anda karar veriyor; umursamıyor.

Oysa yaşamın ilerleyen evrelerinde, bir dönem için verdiği o kararın doğru, bir dönem için de verdiği o kararın yanlış olduğunu düşünüyor. Hep bir döngü içinde evrile evrile yaşıyor insan. Seçimler insanı hayatı boyunca takip ediyor ve dönem dönem renk değiştiriyor.

Sanırım yaşamı ilginç ve keyifli kılan şey bu. Yaşamaktan vazgeçenler de bunu bir şekilde algılayamayanlar. Büyük konuşmuş da olabilirim ama böyle görünüyor.

Dinçer Özturan 23.05.2008

İnanmak

2008-05-24T23:37:00.003+03:00

"İnsan önce tanrıya değil, kendine inanmalıdır."

Dincer Ozturan 24.05.2008

Kazanmak ve Kaybetmek Üzerine

2008-05-20T21:49:00.009+03:00

Her an, kaybediyoruz ve kazanıyoruz. Hayatımız boyunca yaptığımız tüm seçimleri, her an kaybediyoruz veya kazanıyoruz. Bu döngü hiç bitmiyor. Aynı seçimlerin sonuçları, bir an kayba, bir an kazanca dönüşüp duruyor. Yaptığımız her seçim, hayatımızın sonuna kadar bu evrimin içinde omuzlarımıza bir çöküyor, bir kalkıyor.

Dünyaya karşı ve kendimize karşı algımız değiştikçe, değerlerimiz evrimleştikçe, beklentilerimiz yön değiştirdikçe, vaktiyle "kazanç" olarak değerlendirdiğimiz seçimlerin aslında bir "kayıp", vaktiyle "kayıp" olarak değerlendirdiğimiz seçimlerin de aslında bir "kazanç" olduğunu düşünmeye başlayabiliyoruz. Bu algı, yaptığımız her seçim için, her an, sonsuz defa tekrarlanıyor.

32 yaşında bir adam, Temmuz'un 12'sinde, sıcak bir akşamüstü balkonda otururken, hayatı boyunca yaptığı tüm seçimlerin toplam ağırlığını ve hafifliğini taşıyordu omuzlarında. Ağırlık, o sıcak yaz akşamında, kayıpla sonuçlanmış gibi düşündüğü tüm seçimlerin toplamından geliyordu. İlkokulda o müzik yarışmasına bile bile geç gidişi, lisedeyken o güzel aşkına kendini açmayışı, üniversitede tıp okumayı seçişi, 3 sene önce çalıştığı hastahanede 1 yıl dişini sıkamayışı ve ayrılışı... Hepsini birer kayıp olarak görüyordu o anda. O yarışmaya katılsaydı, konservatuara girecek ve hep hayalini kurduğu renkli bir yaşam yaşayacak, o dilbere duygularını açsa, çok erken yaşta kendine güvenini kazanmış olacak, hayatına yön verebileceği ikinci şansını tıp olarak değerlendirmese, müzik dünyasına geç de olsa girebilecekti..

Oysa, o anda ağırlığını taşıdığı o seçimlerin kimilerini, yani birebir aynılarını, 1 ay önce birer kazanç olarak düşünürken, yaşama sevinci içinde ıslık çalıyor ve etrafındakilere gülümsüyordu.

Tıp fakültesinden uzmanlığını sonunda almıştı ve parlak bir gelecek onu bekliyordu, ancak şimdi; bir hafta içerisinde yaşama tutundurmayı başaramadığı üç kadının gülümseyişi, vicdanını parçalıyor ve artık işinden nefret ediyordu: Üniversiteye girerkey yaptığı fakülte seçimini artık bir kayıp olarak algılıyordu.

Bir ay önce dünyalar tatlısı karısına bakarken durduk yere gülümsemeye başlarken, artık şimdi; o üç kadının ameliyatında da hatanya sebep olanın kendi özgüvensizliği olduğunu düşünüyor ve "o lisedeki kız ne kadar güzeldi; birlikte ne mutlu olurduk" diye aklından geçiriyordu. Aptalca da olsa o anki algısı bu şekle bürünmüştü artık.

Diğer yandan, bu adam, balkonda esen meltemin rutubetten ıslanmış saçlarını havalandırdığı o anda, kazançla sonuçlanmış gibi düşündüğü tüm seçimlerinin toplamının, omuzlarına getirdiği hafiflikle rahatlıyordu. Ne iyi etmişti de, erken yaşta bir çocuk sahibi olmaya karar vermişti; artık onu her koşulda yaşama bağlayan bir güç vardı, ne iyi etmişti de, riskli de olsa o büyük krediyi çekip şimdi oturduğu evi almıştı; o semtte ev fiyatları son 6 ayda neredeyse 2 katına çıkmıştı.

Oysa, o anda kazançla sonuçlandığını düşündüğü o seçimlerin bir çoğunu, 1 yıl önce derinden hatalı seçimler olarak algılıyor ve intaharın eşiğinde duruyordu.

Maç seyretmek için dışarı çıkıp, evde yalnız bıraktığı o gün, 2. kattan aşağı düşen oğlu hastanede yoğun bakımda yatarken, erken çocuk sahibi olduğunu düşünüyor ve gençliğinin verdiği sorumsuzluğu ağır biçimde yargılıyordu.

Aynı günlerde, kredi borcunu 3 aydır ödeyememiş olmanın ezikliği içinde gururunu ve karakterini acımasızca eleştirip, aklında intihar senaryolaru kuruyordu.

Her seçimimiz bizi hayatımız boyunca takip ediyor. Bir kararımızın, kayıpla sonuçlandığı ve hatalı bir seçim yaptığımız düşüncesi, sadece o an için geçerli olan bir algıdan ibaret. Kazandığımız düşüncesi de bundan hiç farklı değil. Bu algı, her an bizim hayata bakış açımızla kazanç ve kayıp olarak birbirine evrilip dönüşüyor; herbir seçimimiz için bu tekrar tekrar gerçekleşiyor. Bundan dolayı, toplama baktığımızda ne kaybetmiş, ne de kazanmış oluyoruz, hem kaybetmiş, hem kazanmış oluyoruz.

Bu bağlamda, aynı seçimlerin tamamını kayıp veya tamamını kazanç olarak algılamak teorik olarak mümkün oluyor; herşey bakış açınıza göre değişiyor. Bize kalan tek bir gerçek oluyor; o anda ne hissettiğimiz; ne hissetmek istediğimiz.

Şimdiye kadar ne kazandınız, ne kaybettiniz, belki de hep kazandınız veya hep kaybettiniz.

Hiç unutmayın, yarın başka biri olacaksınız.

Dinçer Özturan, 20.Mayıs.2008

Problemin Delegasyonu

2008-03-27T17:43:00.003+02:00

Adamın biri artık karısının eskisi kadar iyi duymadığından korkuyormuş ve karısının işitme cihazına ihtiyaç duyduğunu düşünüyormuş.

Ona nasıl yaklaşması gerektiğinden emin değilmiş. Bu durumu konuşmak için aile doktorunu aramış. Doktor adamın karısının ne kadar duyduğunu anlayabilmesi için basit bir yöntem önermiş:

“Yapacağın şey şu, karından 40 adım ileride dur, normal bir konuşma tonuyla bir şeyler söyle; eğer duymazsa 30 adım ilerisinde aynı şeyi tekrarla, sonra 20 adım; cevap alana kadar aynı şeyi tekrarla.”

O akşam karısı mutfakta akşam yemeğini hazırlarken adam işlemi uygulamaya koymuş.

40 adım uzaklıktan karısına normal bir konuşma tonuyla seslenmiş:

"Hayatım bu akşam yemekte ne var?"

Cevap yok

Mutfağa biraz yaklaşmış. Mesafeyi 30 adıma indirmiş ve soruyu tekrarlamış

"Hayatım bu akşam yemekte ne var?"

Gene cevap yok

Mutfağa biraz daha yaklaşmış, mesafe 20 adım ve tekrar sormuş:

"Hayatım bu akşam yemekte ne var?"

Hala cevap yok

Adam mutfağın kapısına gelmiş artık mesafe iyice azalmış ve soruyu tekrarlamış:

"Hayatım bu akşam yemekte ne var?"

Gene cevap alamamış

Bu sefer karısına iyice yaklaşmış ve aynı soruyu tekrar sormuş:

"Hayatım bu akşam yemekte ne var?"

Karısı bu sefer cevap vermiş:

"Hayatım beşinci kez söylüyorum, Tavuk!"

Hikayenin ana fikri: Belki de genelde düşündüğümüz gibi problem daima karşımızdaki kişilerde olmayabilir. Problemlerin sebebini birazda kendimizde aramalıyız.

Işık ve Bilgi

2008-02-20T12:49:00.003+02:00

Bugun arabayla işe gelirken önümde ilerleyen arabanın altına gözüm takıldı. Yolun üzerinde, yol buz tuttuğunda arabalar kaymasın diye yapılmış enlemesine beyaz kalın şeritler vardı. Önümdeki araba bir şeritin üzerinden geçerken, arabanın gölgesinden şeritler seçilemiyordu. Asfalt simsiyahtı, şeritler de bembeyaz; ama ışık olmadığında ikisi arasında bir fark olmuyordu heryer simsiyah oluyordu.

Işık olmadığında heryer karanlık oluyor. Parıl parıl ışık olduğunda ise siyahlar karanlık olmaya devam ediyor. Bu doğanın kanunu ve adaletinin bir işareti gibi.

Sosyal Tepkime

2006-03-26T02:23:00.002+03:00

"İki insanın tanışması, iki kimyasal maddenin temas etmesine bezer: bir etkileşim olursa, ikisi de dönüşüm geçirir."

Jung

Bir sosyo-kimyasal madde olarak siz: Temas ettiğiniz insanlarla etkileşmeye ne kadar açıksınız? Etkileşim sürecinizde dönüşümünüz ne kadar kararlı? Dönüşümünüzü ne kadar kontrol edebiliyorsunuz? Dönüşümünüzde referans aldığınız noktalar ne kadar sağlam, ne kadar sizi mutluluğa götürücü?

Dincer Ozturan, 26.03.2006

Bir sıfat olarak En

2006-03-12T01:25:00.001+02:00

Elinizdeki bir kitabın o konu hakkında yazılmış en iyi kitap olduğunu hiç söylediniz mi? Acaba o en kelimesinin arkasında elenmiş kaç kitap vardı? Üç ? On? Yüz? Kaç kitabı incelemiş bir kişi olarak en sıfatını kullanmaya yetkin buldunuz kendinizi? Ne demek istediniz? Ne demek istediniz en iyi kitap derken? Okumadığınız yüzlercesinin de dahil olduğu bir kümeden, üçünü seçip bir değerlendirme yaptınız ve nasıl da diğerlerini hiçe sayarak "en iyisi budur!" dediniz? Ne hakla?

Bir de kendinize bakın. Sizi en mutlu edecek kişiyi nasıl seçtiniz? Kaç yüz tanıdınız? Kaç kişi omuzunuza başını yaslayarak ağladı? Kaç kişi sizi sevdiğini söyledi? Kaç kişinin yanakları onu sevdiğinizi söylediğinizde kızarıverdi? Kaç kişiyle birlikte denizi seyrettiniz? Kaç kişiyle birlikte şarkı söylediniz? Kaç kişiyle birlikte güneşin altında terlediniz? Kaç kişiye "en sevdiğin renk nedir?" dediniz? Kaç kişiye olursa çoçuğunu nasıl büyütmek istediğini sordunuz? Yani kaç kişiyle yaşamı ve hayalleri paylaştınız? Ve nasıl en dediniz? Ne hakla?

Bir de dostlarınıza bakın. Dost dediğiniz en iyi arkadaşınızdır. Okuldan dostlarınız, işyerinden dostlarınız, mahalleden dostlarınız. Neden onlar oldu en iyi dostlarınız? Nasıl seçildiler? Yoksa kader mi birleştirdi sizi. Kaçı ile dost olmak için gayret gösterdiniz? Kaç dostunuz var şanseseri olmayan? Okuldan dostlarınızdan kaçı ile evleriniz uzak, servisleriniz farklı, aileleriniz tanışıksız, derste oturduğunuz sıralar da farklıydı? İşyerinden dostlarınızın kaçı ile farklı departmanlarda, farklı projelerde, farklı katlarda çalıştınız? Bir otomobil almak için incelediğiniz kataloglara ayırdığınız zamanı kaç dostunuz için harcadınız? Onları kendi ruhunuzun olgunlaşma sürecinde nasıl ana etken maddeler olarak belirlediniz? Ne hakla?

"En güzel şehri; en çok şehir gezen, en güzel insanı; en çok insan tanıyan kişi bilir."

Dinçer Özturan, 03.2006

Çanakkale

2006-03-12T01:11:00.001+02:00

1915 yılında Çanakkalede çekilmiş yandaki fotoğrafa uzun uzun bakın..

Ruhları şad olsun..

Can Yücel'in Mal Beyanı

2006-02-16T14:48:00.002+02:00

1- Avşa Adası’nda üç daire, dört üçgen, beş dikdörtgen
2- Gökyüzünde bir bulut
3- Bitlis'te beş minare
4- Biri yazlık, biri kışlık iki platonik sevgili
5- Büro mobilyası üreten bir fabrikanın yaslandığım beyaz duvarı
6- Islıkla da çalınabilen dört anonim türkü
7- Palandöken’de bir palan, iki döken
8- Kastamonu'da üç kasta
9- Üç fay hattı
10- Bir Çarşamba, iki Perþembe, üç Cuma
11- Dünyada mekan
12- Ahirette iman
13- Denizde kum
14- Uzayda yerçekimsizlik
15- Bir çuval gazoz kapağı
16- Bir kibrit kutusu sigara izmariti
17- On sekiz saç biti
18- Biri İngilizce 6 adet küfür
19- Yirmi tane boş naylon poşet
20- Sevenlerin kalbinde kurulmuş bir taht
21- Bir sürü saç sakal, kıl, tüy, yün
22- Uç ayrı parkta, üç ayrı belediyeye ait, üç ayrı banka reklamlı bank
23- Bir ayakkabı çekeceği
24- İki büyük taş kütlesi
25- Bir adet ağaç gölgesi
26- Üç kuş kanadı sesi
27- Bir sürü kedi, köpek
28- Bir Marmara Denizi
29- Camına yaslanıp seyredilen iki piliç çevirmeci
30- Her akşam karıştırılan dört çöp bidonu
31- Çalıp çalıp kaçılan beş melodili apartman zili
32- Nakit 15 kuruş
33- Anne babadan kalma yarısı yaşanmış bir ömür.

Can Yücel

Gözlerinize gem, kulaklarınıza pranga!

2006-02-12T04:40:00.001+02:00

"Önşartlarınız geleceğinizin sınırlarını belirler."

Dinçer Özturan, 02.2006

Profesyonel dünyada yükselemiyorsanız,
Yıllardır kendinize bir sevgili bulamıyorsanız,
Çevremde dostum diyebileceğim bir kişi bile yok diyorsanız
İsteyip de yapamıyorsanız,
Yapıp da başarısız hissediyorsanız,
Ya da hepsini yapıp da yine de mutlu olamıyorsanız;

İlk yapmanız gereken önşartlarınızı bir daha gözden geçirmek olmalıdır;

"..mutlulugunuzu beklentilerinize tutsak etmeyin.."

Dinçer Özturan, 04.2001

Hisler ve Davranış

2006-01-25T22:47:00.001+02:00

Önemli olan, onun size kötü şeyler hissetmesi değil, kötü davranmasıdır. Bunu bilir, bunu yargılar, nihayetinde buna göre karar verirsiniz.

Önemli olan, ona iyi şeyler hissetmeniz değil, gerçekten iyi davranmanızdır. O bunu bilir, bunu yargılar, buna göre karar verir.

Dinçer Özturan, 01.2006

İnsanın Gizemli Derinliği

2006-01-22T06:14:00.001+02:00

"Her insanın gözleri birer uçurumdur; yaklaştığında içine düşmekten korkarsın."

"Kar ve Kaplan" filminden..

Kişisel İmza

2006-01-06T00:46:00.001+02:00

Bu dünyada dokunduğunuz her işe imzanızı atabildiniz mi? Giydiğiniz kazak nasıl siz gibi kokuyorsa, girdiğiniz ortamdaki atmosfere de böyle imzanızı atabildiniz mi? Her işinizi size özgü hale getirmeye çabaladınız mı? Hatalarınız dahi sizin karakterinizi taşıdı mı? Bu dünyanın türlü karelerine sinmiş bir kimlik oluşturabildiniz mi? Girdiğiniz her oda sizinle anıldı mı? Baktığınız her gözde o anı yıllar boyu hatırlatacak bir iz bırakabildiniz mi? Godzilla'nın asfaltta bıraktığı ayak izi gibi, siz de bu dünyanın tarihinde gözden kaçmayacak bir iz bırakmak istediniz mi? Bunu başarabildiniz mi? Başarabilecek misiniz? Yaşadığınız yaşam ne kadar size özgü; hiç düşündünüz mü?

Dinçer Özturan, 01.2006

Değerlendirmek

2005-12-11T01:42:00.001+02:00

Ne muhteşem bir kelime. "Değerlendirmek" kelimesini, bir konu üzerinde, kendi kendimize veya çoğul olarak yaptığımız nitelikli tartışmalar için kullanıyoruz. O konu için entellektüel bir faaliyet içerisine giriyoruz; o konu için zaman harcıyoruz. Konu üzerinde tartışırken konuyu zenginleştiriyoruz. Ve sonunda o konunun değerini artırıyoruz; konuyu "değerlendiriyoruz".

Kökünden böylesi nitelikli bir anlam alan başka bir fiil aklıma gelmiyor doğrusu. Bilgilendirmek mesela; açık biçimde bilginin bir taraftan diğerine aktarılmasını ifade ediyor; kesinlikle "değerlendirmek" gibi değil. Bu kelimeyi ilk kullanan kişiye saygılarımı sunuyorum.

Dinçer Özturan, 04.2004

İnsan : Doğrulara ve Yanlışlara Tutsak Olan

2005-12-09T00:17:00.001+02:00

İnsanın özgürlüğünü kısıtlayan en temel konu doğrular ve yanlışlar meselesidir. Doğrular ve yanlışlardan arındığınızda bir zürafa veya bir sarmaşık kadar özgür olursunuz; fiziksel fanusta saf özgürlüğe kavuşursunuz. Doğru ve yanlışlar insana özgüdür. Beyninde doğru ve yanlış kavramları yeşermiş hiçbir insanın özgür olma şansı yoktur. Bir seçimden diğerine; doğrulardan yanlışlara çarpa çarpa yaşayarak özgür olunmaz.

"Özgür diye nitelediğiniz insanlar, sizi aklınızdaki doğruları gözden geçirmeye zorlayanlardır. Onlar sadece sizden daha özgürdürler."

Dinçer Özturan, 12.2005

Seçim

2005-12-07T00:45:00.002+02:00

İnsan tüm hayatını yaptığı seçimlerin sonuçlarını anlamakla geçirir. Uzun süren seçim yapmak değil, yaptığınız seçimin sonucunu anlamaktır. Seçim yapmadan önce istediğiniz kadar düşünün; onun sonucunu anlamak bir hayat sürecektir.

Dinçer Özturan, 12.2005

Korku

2005-12-06T02:02:00.001+02:00

Korku çok güçlü bir silahtır; karar verme özgürlüğümüzü elimizden alır.

"İçimdeki Deniz" adlı filmden..

Aklın Motivasyonu

2005-12-06T01:20:00.001+02:00

Motivasyon deyince hep aklımıza bir "insanın" motivasyonu gelir. Bu kelimeyi genelde mevzumuz iş veya ders olduğunda kullanırız. Motivasyonumuzun arttığını veya azaldığını genellikle davranışlarımızdan veya ortaya çıkan sonuçlardan anlarız; gözle görünenden, kulakla duyulandan.

Ya aklın motivasyonu?

Oflamadan çalışmak için gerekenleri; iş hayatına dair motivatörlerimizi hiç düşünmeden sıralayabiliriz. Bunlar olduğunda hiç şüphesiz motivasyona sahip olacağımızı söyleyebiliriz. Peki, beynimizin kenarında ampüllerin daha sık yanması için ne yapmak gerekir? Ampülleri sık yanan beyinleri zeki diye nitelendiririz. İnsanın kimi zaman daha zeki olduğu anlar olur. Siz de hissetmişsinizdir? Olmadık bir zamanda müthiş bir fikir üretmişsinizdir veya kırk yıl düşünsen hayale gelmez bir çözüm yöntemi aklınıza vahiy gibi inmiştir. İşte o zaman akıl motive olmuştur; bizim kontrolümüz dışında ama yine bizim verdiklerimizile bir hedefe yönelmiş ve tüm hünerlerini göstermiştir. Bizim motivasyonumuzla aklın motivasyonu farklı şeylerdir, çünkü öylesi şaşkınlık yaratan fikirler kimi zaman en depresif anlarımızda, kimi zaman da en süzgün uykularımızda; yani en demotive anlarımızda aklımıza gelebilmektedir.

Benim için
"Zeki insan, aklını motive etmeyi bilen insandır, aklın motivatörlerini çözmüş insandır. Motive bir akıl ilhama daha açıktır."

Dinçer Özturan, 12.2005

Motivasyon Nedir?

2005-12-04T01:05:00.001+02:00

Psikoloji motivasyonu, bir canlının yaptığı bir hareketin arkasında yatan temel arzu veya güç olarak tanımlar.

Konuyu farklı açılardan inceleyen kaynakların ortak belirttiği görüş, motivasyonun içsel bir hal veya durum olduğu yönündedir. Bu hal, canlıları bir hedefe yönelik harekete geçiren ve davranışlarına yön veren bir istektir; bir çeşit güçtür. Bu güç, canlıya belirli bir hedefe yönelik davranışlar sergileyebilmesi için enerji verir. Motivasyon, canlının hissettiği arzu ve ihtiyaçların yoğunluğunu ve davranışlarının doğrultusunu etkiler. Canlının hareket etmesi için öyle ya da böyle motivasyona ihtiyacı vardır. Bir canlının farklı zamanlarda yaptığı aynı haretketleri, farklı olgular da motive edebilir.Motivasyon anlık bir durumdur.

Motivasyonun duygular ile sıkı bir ilişkisi vardır. Canlılar özellikle pozitif duygusal deneyimlere motive olurken, negatif duygusal deneyimler konusunda demotive olurlar. Diğer bir değişle, pozitif deneyimlerine paralel davranış biçimi sergiler, negatif deneyimlerine paralel durum ve davranışlardan uzak durular. Buradaki pozitif ve negatif kavramları sosyal standartlardan bağımsız olarak, canlının kendi beynindeki algıların durumuna işaret etmektedir. Örneğin, şiddet sosyal olarak negatif bir olgu iken, canlının beyninde pozitif sonuçlar üreten bir deneyim olarak değerlendirilebilir. Davranış ve karakterin arkasındaki motivasyon kararlı, uzun dönemli ve şiddetli etkiye sahip deneyimlerin güdümünde olur; buna karşı canlının anlık davranışının arkasında yatan motivasyonda, yakın dönemdeki deneyimlerin etkisi daha fazladır.

Güzel Düşünmek İçin Güzel Bir Gün

2005-12-02T18:34:00.001+02:00

Temmuz ayında güneşli bir gün; öğle saatlerinde havada süzülen martıları izlemek ne kadar huzur verirse insana, hayat da o kadar karmaşıktır.

D.o.10.07.2005

Sahiplik ve Aitlik Üstüne

2005-12-01T22:40:00.001+02:00

İnsan sahip olma hevesini susturup, ait olma güdüsünü yücelttiği gün nirvanaya ulaşacaktır. Çoğuna sahip bir şirket zengin, çoğuna ait bir şirket ise değerlidir. Zengin olan dünyevi, değerli olan evrenseldir. Değerde erdem vardır. Annenize asla sahip olmazsınız; ona ancak ait olursunuz; öyesi erdemli bir hisle ona bağlanırsınız. Aidiyet arz, iyelik taleptir. Siz ait olmayı sahip olmaya yeğleyebilir misiniz? Talep etmeyi bir yana bırakıp, herşeyinizi arz edebilir misiniz?Buna cesaretiniz var mı?

Yöneticiyseniz, personele sahip bir yönetici olmak yerine, personele ait bir lider olmayı başarabilir misiniz? Başarabildiniz mi?

Sahip olmak ile ait olmak arasındaki seçimi yapabilmek güç ister. Gücünüz yoksa aidiyet yenilginin ardından gelen sığınma, iyelik hayalleri süsleyen bir çoban yıldızı olur.

D.o.01.12.2005

Ölünce Yere Düşersem

2005-12-01T02:04:00.001+02:00

Kış günleri sabah olunca açılan gözler ağırdır.
Adam bu ağırlığı söküp çıkarmak için
Oyarcasına oğuşturdu gözlerini
Oflayarak kalktı yataktan
Zorlandı doğrulturken belini
Ayaklarını yere sürte sürte gitti banyoya
Sabahın yarım karanlığını kovuşturmak için
Yaktı lambayı
Patlayan ışık gözlerini kamaştırdı
Neredeyse acıttı
Lavabonun önünde durdu
Yüzünü ekşiterek musluğa uzandı
Tam o sırada
Midesi kazındı
Tansiyonu düştü
Gözleri karardı
Musluğu açmak yerine
Tüm bedenini musluğun soğuk bedeni üzerine bindirdi;
Gözleri kendi kendine yavaşça kapandı
Kış günleri sabah olunca adam öldü
Ölmeden önceydi; gözleri ağırdı
Ölmeden önceydi; yüreği ağırdı
Ölmeden önceydi; musluğun üzerine binmiş bedeni ağırdı
Herşeyiyle bu dünya için ağırdı
Öldüğünde yere düşüşü bundandı

D.o.29.11.2005

Ofisin Güncesi

2005-12-01T01:09:00.001+02:00

Kentin dörtbir yanından geliyorlar buraya her sabah. Herşeyi bırakıp geliyorlar. Akşama kadar burada kalıyorlar. Bazen bir odaya girip tartışıyor, hatta kimi zaman kavga ediyorlar. Güldüklerini pek az görüyorum. Ben onlardan sıkılıp yanımdaki yola bakıyorum, sonra da gökyüzüne. "Herşeyi bırakıyorlar ve buraya geliyorlar; ama herşeyi bırakıyorlar" diyorum kendi kendime. İç çekiyorum. Anlamıyorum.

Ofis, 1..31/1..12/1900..

Problemli Mercek Corbasi

2005-12-01T00:48:00.001+02:00

Her problemi probleme yaklasarak cozemeyiz. Uzaktan bakmak gerekir. O zaman cozemeyecegimizi daha iyi goruruz. Rahatlarız.

D.o.01.11.2005

Özgürlük Hapisanesi

2005-11-24T01:05:00.001+02:00

Çemberin tekrar içine girmek için çemberin dışına çıkmak istiyor olmasın insan, özgürlüğün savunmasını başka bir tutsaklığı yaşamak için yapıyor olmasın insan, başka bir şarkıyı çalmak için ortamı sessizleştirmek; ve bu şarkıyı ortada kesmek istiyor olmasın insan, dağın diğer yanına inmek için dağı tırmanıyor olmasın insan, bugün savunduğu özgürlüğü yarın yerecek olmasa insan...

Gürültüden rahatsız olur mu insan; ya kendi gürültüsünden? Bir garip kokuyu hissedince nefesini tutar mı insan; ya kendi kokusunu duyunca? Öğlen evde sıkılınca kalabalığa karışmak için can atarken, akşamüstü eve hızlı adımlarla dönmek neden?

Muhtesem Dortlu Mu?

2005-08-25T04:06:00.001+03:00

Bugün gazetede “Fantastic Four (Fantastik Dörtlü)” adlı filmin tanıtım yazısı vardı. Filmin afişi de yazının hemen yanındaydı. Filmin kahramanları Yunan mitolojisinin dört elementini temsil ediyormuş: Toprak, Hava, Su ve Ateş. Toprak Adam sıcağa ve basınca duyarlıymış ve 10 dakika nefes almadan yaşayabiliyormuş. Hava Kadın, havayı kontrol edebiliyor ve kendisi de dahil olmak üzere herşeyi görünmez kılabiliyormuş. Su Adam ise vücudunu istediği şekle sokabiliyormuş. Son olarak Ateş Adam ise çevresindeki ısıyı kontrol edebiliyor, kızdığında bir ateş topuna dönüşebiliyor ve uçabiliyormuş. Çocukken, insan ne de hevesleniyor bir toprak adam olmaya veya vücudunu istediği şekle sokabilmeye. Ama olgunlaşınca, insanın kendisi gibi çevresindeki dünya da değişiyor. Ama dünya gerçekten değiştiği için değil, insanın algılayışı değiştiği için daha çok değişiyor.

Filmin afişindeki dört insan-sıya dikkat ederseniz hepsinin insana en çok, belki de tek benzeyen yerleri başları. Onun dışındaki uzuvları insanlığa ait değiller. Bu kompozisyonda insanın vücudundan ve doğasından yana utancını gördüm. Eksik geliyor insana insanlık formu. Vücut, acıkan, susayan, bir yerden bir yere taşınması gereken, olmadık zaman sevişmek isteyen, olmadık zaman kendini boşaltmaya yeltenen, acıyan, takılan, düşen, sızlayan, kokan, temizlenmesi gereken bir ayak bağı mı? Bir et parçası mı?